Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

നന്ദന പറഞ്ഞു. “വസ്ത്രത്തിൽ മണ്ണുണ്ട്.”

“മുത്തശ്ശി എവിടെയാണ്?”

“അവരുടെ മുറിയിൽ.”

നന്ദന തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടശേഷം നിന്നു.

“ആദി.”

അവൾ ആദ്യമായാണ് അവനെ പേരെടുത്തു വിളിക്കുന്നതെന്ന് അവന് തോന്നി.

“എന്താ?”

“നിന്റെ മുത്തച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ടത് നിന്നെ മാത്രം വേദനിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണെന്ന് കരുതേണ്ട. നിന്നെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ ഇവിടെ ചിലർക്കെങ്കിലും വിഷമമുണ്ട്.”

മറുപടി കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ നടന്നു.

ആദിത്യൻ മുറിയിലേക്കു കയറി വാതിൽ ചാരിവച്ചു. വേഗത്തിൽ കുളിച്ചു. വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ കഴുത്തിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ വിരലുകളുടെ പാടുകൾ മങ്ങിയരൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ചെറിയ അളവിൽ ഉണർത്തി. കഴുത്തിലെ വേദനയും പാടുകളും മാറ്റി. കണ്ണുകളിലെ ക്ഷീണം പൂർണമായി മറച്ചില്ല. മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഉറക്കമില്ലാത്തത് സ്വാഭാവികമാകും.

സാവിത്രിയുടെ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു.

അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിലുള്ള കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിൽ ജപമാല. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

“ഇരിക്ക്, ഉണ്ണീ.”

അവൻ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

സാവിത്രി കുറച്ചുനേരം ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ജപമാല മടിയിൽവച്ചു. പിന്നെ അവന്റെ മുടിയിൽ കൈവെച്ചു.

“ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയോ?”

“കുറച്ച്.”

“കള്ളം പറയണ്ട.”

ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

“ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”

“അച്യുതനെ ഓർത്തോ?”

“ഉം.”

സാവിത്രി ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.

“ഒരാളെ ജീവിതം മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് മനസ്സ് കരുതും. അവരുടെ പ്രായം അറിയാം. ഒരുദിവസം പോകുമെന്ന് അറിയാം. എന്നിട്ടും പോകുമ്പോൾ നമ്മൾ തയ്യാറായിരിക്കില്ല.”

ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ കേട്ടു.

“അവസാനമായി കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നോ?” സാവിത്രി ചോദിച്ചു.

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ നിലവറയും വെളുത്ത വളയും തെളിഞ്ഞു.

“രണ്ടുമൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവരാമെന്ന്