Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ചുമരിനോട് ചേർന്ന് കൈകൾ കെട്ടിനിന്നു. പുലർച്ചെയായിട്ടും പൂർണമായി വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു. മുടി പിന്നിൽ ലളിതമായി കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഉറക്കമുണർന്നതിന്റെ ചെറിയ ക്ഷീണം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.

ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആദ്യം അവന്റെ മുഖത്തും തുടർന്ന് വസ്ത്രത്തിലുമെത്തി. മണ്ണും പൊടിയും പൂർണമായി നീങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് അവൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.

“നീ എവിടെയായിരുന്നു?” അവൾ ചോദിച്ചു.

പതിവുപോലെ കടുപ്പമുള്ള ശബ്ദമല്ല.

മൃദുവായിരുന്നു.

ആ ചോദ്യം കുറ്റപ്പെടുത്തലായും തോന്നിയില്ല.

“ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “കുറച്ചുനേരം പുറത്തുനടന്നു.”

നന്ദന അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. ആ മറുപടി പൂർണമായി വിശ്വസിച്ചില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. പക്ഷേ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.

“മുത്തച്ഛന്റെ കാര്യം ഓർത്തോ?”

ആദിത്യൻ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യത്തിൽ മിണ്ടാതായി.

നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള അകൽച്ച ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ അവന്റെ ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.

“ഉം,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“നീലകണ്ഠത്തുനിന്ന് വന്നപ്പോൾ തൊട്ട് നീ ആരോടും ശരിയായി സംസാരിച്ചില്ല.”

“എന്താണ് സംസാരിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ല.”

നന്ദന പതുക്കെ തലകുലുക്കി.

“സംസാരിക്കണമെന്നില്ല.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

അവളിൽനിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച മറുപടിയല്ല.

“പിന്നെ എന്തിനാണ് ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നത്?”

“സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടി നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു.”

“ഇപ്പോഴോ ?”

“കുറച്ചുസമയം മുൻപ് ഉണർന്നു. നിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഒരാളെ അയയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ വന്നപ്പോൾ നീ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”

“അവരോട് പറഞ്ഞോ?”

“ഇല്ല.”

ആദിത്യൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

നന്ദന ചുമലുയർത്തി.

“എവിടെയെങ്കിലും ഇരുന്ന് ഒറ്റയ്ക്ക് കരയുകയായിരിക്കുമെന്ന് കരുതി.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറി.

“ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“ശരി.”

“സത്യമാണ്.”

“ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസമില്ലായിരുന്നു. ആദിത്യന് അതാണ് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കിയത്.

“ആദ്യം മുഖം കഴുകൂ,”