Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“അതായിരുന്നു പദ്ധതി.”

അവർ ഹരിഹരന്റെ ശരീരം മുറിയുടെ വശത്തുള്ള കൽപ്പീഠത്തിൽ കിടത്തി. പൊതിഞ്ഞുവച്ച അവയവം പ്രത്യേകം ഒരു ലോഹപാത്രത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു. കാളികയുടെ പ്രതിമയുടെ നിഴൽ ശരീരത്തിനുമുകളിൽ വീണു.

“ഇനി?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“നീ മുറിയിലേക്കു മടങ്ങണം.”

“നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യും?”

“ശരീരം പരിശോധിക്കും. തുടർന്ന് ആരും കണ്ടെത്താത്തവിധം എവിടേലും കുഴിച്ചിട്ടിട്ട് സൂക്ഷിക്കും. ഇപ്പോൾ അതിനെ നശിപ്പിക്കരുത്. നടന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തെളിവുകൾ ഇതിലുണ്ടാകാം.”

“മഞ്ഞവളയും കണ്ടെത്തണം.”

“ആദ്യം ഹരിഹരന്റെ മുറി പരിശോധിക്കണം. അതു ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”

“ഞാനും വരാം.”

“ഇല്ല. പുലരുന്നതിനു മുൻപ് നീ മുറിയിലില്ലെന്നു ആരെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയാൽ സംശയം വരും. മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഉറങ്ങാൻ കഴിയാതെ പുറത്തുനടന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞാലും കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ അന്വേഷിക്കും.”

“നിങ്ങൾക്ക് അപകടമുണ്ടായാൽ?”

സുമലതയുടെ മുഖം അല്പം മൃദുവായി.

“ഇപ്പോൾ ഞാൻ പൂർണശക്തിയിലാണ്. നീ തന്ന ശക്തി എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ട്. അതുപോലെ, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം സ്വർണപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.

“എന്റെ വംശത്തിലെ ആളുകളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ എനിക്ക് വഴിയുണ്ട്.”

“അവർ ഇവിടെയുണ്ടോ?”

“അടുത്തല്ല. പക്ഷേ ആവശ്യമെങ്കിൽ എത്തും.”

ആദിത്യൻ മടിച്ചുനിന്നു.

“പോകൂ, ഉണ്ണീ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “ഇന്നത്തെ ആദ്യ ജോലി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ ഒന്നും അറിയാതെ തുടരുക എന്നതാണ്.”

അവൻ ഒടുവിൽ സമ്മതിച്ചു.

പള്ളിമേടയിൽനിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ആകാശത്തിന്റെ കിഴക്കേ അറ്റത്ത് ചാരനിറം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. വെളുത്ത വളയെ അവൻ അണച്ചു. ശരീരത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അധികശക്തി മാത്രം നിലനിർത്തി വേഗത്തിൽ നടന്നു.

ഇല്ലത്തിനകത്തേക്കു കടന്ന് സേവകപടിയിലൂടെ മുകളിലേക്കു കയറി. ഇടനാഴിയുടെ വളവിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.

സ്വന്തം മുറിയുടെ മുന്നിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നന്ദന.

അവൾ