Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മുറ്റത്തിനപ്പുറം ഇരുട്ടിന്റെ നിറം അല്പം കുറഞ്ഞു. ആദ്യത്തെ പക്ഷികൾ ഉണരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടെങ്കിലും പുലരിയുടെ സാന്നിധ്യം കാറ്റിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഹരിഹരന്റെ ശരീരം വലിയൊരു കട്ടിയുള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു. സുമലത അത് ഒറ്റയ്ക്ക് തോളിലേറ്റി.

ആദിത്യൻ അമ്പരന്നു.

“സഹായിക്കണോ?”

“വഴിയിലെ വാതിലുകൾ തുറക്കൂ. ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ.”

അവർ മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി വളരെ ചെറിയ അളവിൽ ഉപയോഗിച്ചു. ഉറങ്ങുന്ന മനസ്സുകളുടെ സ്ഥാനം ദൂരെയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇല്ലത്തിനകത്ത് ആരും ഉണർന്നിരുന്നില്ല. നേരത്തേ അയച്ച നിർദേശത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ മുന്നിൽ നടന്നു.

സുമലത ശരീരവുമായി പിന്നാലെ.

പ്രധാനപടിക്കെട്ട് ഉപയോഗിച്ചില്ല. ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള ചെറിയ സേവകപടിയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്ന് ഇരുണ്ട തോട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു.

കാറ്റിൽ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പള്ളിമേടയുടെ മേൽക്കൂര കറുത്ത രൂപമായി കാണപ്പെട്ടു. അവർ സംസാരിച്ചില്ല. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ചവിട്ടുമ്പോഴുള്ള ശബ്ദം മാത്രം.

പള്ളിമേടയിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ ഒളിവാതിൽ തുറന്നു. ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. സുമലതയ്ക്ക് ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം വലിയ പ്രശ്നമായില്ലെങ്കിലും വഴിയുടെ വളവുകളിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു.

അവസാനം അവർ കാളികയുടെ പ്രതിമയുണ്ടായിരുന്ന ഭൂഗർഭമുറിയിലെത്തി.

സ്വർണത്തട്ട് ശൂന്യമായി കിടന്നു.

ആദിത്യന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിന്മേൽ ഹരിഹരൻ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന മറ്റൊരു സ്വർണത്തട്ട് യാത്രയ്ക്കുമുൻപ് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. സുമലത അത് തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് കൂടെ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ അത് കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിൽ വച്ചു.

“ഇതാണ് വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“അതെ. ഹരിഹരൻ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവന്നത്.”

“എന്നെ കൊന്നശേഷം വള ഇതിലേക്കു മടങ്ങുമെന്ന് കരുതിയിരിക്കും.”

സുമലത അവനെ നോക്കി.