Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“ശക്തി സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കൂ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “മരം കൈയിൽ പൊട്ടിപ്പോകരുത്.”

ആദിത്യൻ സമ്മർദം കുറച്ചു.

അവർ ചിതറിക്കിടന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. പൊട്ടാതിരുന്ന പാത്രങ്ങൾ തിരിച്ചുവച്ചു. തകർന്നവയുടെ കഷണങ്ങൾ ഒരു ചാക്കിലാക്കി. ചുമരിലെ പൊട്ടിയ മരപ്പാളി കട്ടിലിന്റെ പിന്നിലായതിനാൽ താൽക്കാലികമായി മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

തകർന്ന അലമാരവാതിൽ സുമലത അതിന്റെ പഴയ കൊളുത്തുകളിലേക്ക് ചേർത്തു. പൂർണമായി ശരിയാക്കാനായില്ലെങ്കിലും പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വലിയ വ്യത്യാസം തോന്നാത്തവിധം നിർത്തി.

ആദിത്യൻ നിലത്തെ പൊടിയും രക്തത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളും വൃത്തിയാക്കി. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ഭാരമുള്ള കട്ടിലും മേശയും നീക്കി. സുമലത വെള്ളമെത്തിച്ചു. നിലം തുടച്ചു. കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളും രക്തം പുരണ്ട തുണികളും വേറൊരു ചാക്കിൽ നിറച്ചു.

ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതിനിടെ ഉറക്കം പലതവണ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു കയറി. മുത്തച്ഛന്റെ അന്ത്യകർമ്മത്തിനുശേഷമുള്ള ശരീരക്ഷീണം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയിൽനിന്ന് ചെറിയൊരു ശക്തിയൊഴുക്ക് ശരീരത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ഉറക്കം പിന്മാറി.

സുമലത അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“വളയെ ഉറക്കത്തിനുപകരം ഉപയോഗിക്കുന്നത് പതിവാക്കരുത്.”

“ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു മാർഗമില്ല എന്ന് ചെറിയമ്മ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്.”

“ഇന്ന് മാത്രം. ശരീരത്തിന് വിശ്രമം ആവശ്യമുണ്ട്. വളകൊണ്ട് ക്ഷീണം മറയ്ക്കാം. പക്ഷേ ഉറക്കത്തിനിടെ ശരീരം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അതുകൊണ്ട് പകരംവയ്ക്കാനാകുമോ എന്ന് നമുക്കറിയില്ല.”

“നിങ്ങൾക്ക് ഉറക്കം വേണ്ടേ?”

“മനുഷ്യരെപ്പോലെ അത്രയില്ല. ലൂപിന്റെ ശരീരത്തിന് ചെറുസമയത്തെ ആഴമുള്ള വിശ്രമം മതി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ രണ്ടുമൂന്നു മണിക്കൂർ. വേട്ടയിലോ അപകടത്തിലോ ആണെങ്കിൽ അതിലും കുറച്ച് ഉറക്കത്തോടെ നിലനിൽക്കാം.”

“എത്രകാലം?”

“അതിന് പരിധിയുണ്ട്. ഞങ്ങളും ക്ഷീണിക്കും. പക്ഷേ സാധാരണ മനുഷ്യരെക്കാൾ വൈകി.”

മുറി വൃത്തിയാക്കിയപ്പോഴേക്കും രാത്രിയുടെ അവസാനയാമം ആരംഭിച്ചിരുന്നു.