Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഹരിഹരൻ തിരുമേനി നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ നിൽക്കുമെന്നാണ് എല്ലാവരും കരുതുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം നിന്റെ മുറിയിൽ കണ്ടെത്തിയാൽ സംശയങ്ങൾ അവസാനിക്കില്ല.”

“മുത്തശ്ശിയോട് സത്യം പറയാമല്ലോ.”

“ഏത് സത്യം? അവളുടെ ഭർതൃസഹോദരൻ രഹസ്യമായി മഞ്ഞവളയുടെ ധാരകനായിരുന്നു എന്നോ? അവനുള്ളിൽ മറ്റൊരു സാന്നിധ്യം കയറിയിരുന്നുവെന്നോ? അവളുടെ കൊച്ചുമകൻ വെളുത്ത വളകൊണ്ട് അയാളെ കൊന്നുവെന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ അവളുടെ മരുമകൾ ലൂപിനാണെന്നോ?”

ആദിത്യൻ മിണ്ടിയില്ല.

“സത്യം പറയേണ്ട ഒരു സമയം വരും,” സുമലത പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ നമുക്ക് ശത്രു ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിനു മുൻപേ കുടുംബം തകരും.”

അവൾ ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിനരികിലേക്കു നടന്നു. നിലത്തു കിടന്നിരുന്ന തുണിയെടുത്ത് വേർപ്പെട്ട അവയവം പൊതിഞ്ഞു. അതിനെ നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വെറുപ്പോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പരിശീലനം നേടിയ വേട്ടക്കാരിയുടെ ജാഗ്രത മാത്രം.

ആദിത്യന് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥത തോന്നി.

“അത് എന്തിനാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?”

“പരിശോധിക്കണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യന്റേതായി ശേഷിച്ചിരുന്നോ എന്ന് അറിയണം. മഞ്ഞവള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ എങ്ങനെ ബാധിച്ചുവെന്നും കണ്ടെത്തണം.”

“എവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോകും?”

“പള്ളിമേടയിലെ ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിലേക്ക്. അവിടെ ആരും വരില്ല.”

സുമലത മുറിയിലെ നാശനഷ്ടങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.

“ആദ്യം എല്ലാം പഴയപോലെയാക്കാം.”

തകർന്ന അലമാരയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം. അതിന്റെ ഒരു വാതിൽ പൂർണമായി പൊട്ടിയിരുന്നു. താഴത്തെ ഭാഗം ചുമരിൽനിന്ന് വേർപ്പെട്ടിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങളും പാത്രങ്ങളും നിലത്തു ചിതറിയിരുന്നു.

ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ശരീരത്തിലേക്കു വലിച്ചു.

ക്ഷീണം അപ്രത്യക്ഷമായി. പേശികളിലൂടെ ചൂട് പടർന്നു. അലമാരയുടെ വലിയ ഭാഗം ഒറ്റയ്ക്കുയർത്തി നേരെയാക്കി. സാധാരണയായി നാലുപേർ ചേർന്നാലേ നീക്കാൻ കഴിയൂ. ഇപ്പോൾ അതിന് വലിയൊരു മരപ്പെട്ടിയുടെ ഭാരംപോലും തോന്നിയില്ല.