Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഹൃദയമിടിപ്പ് സ്ഥിരമായി.

അവസാനം സുമലത കൈ ഉയർത്തി അവന്റെ മണിക്കട്ടിൽ തൊട്ടു.

“മതി.”

ആദിത്യൻ കണ്ണുതുറന്നു.

അവളുടെ മുഖത്തെ ക്ഷീണം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നു. അവൾ നേരെ ഇരുന്നു. തോളുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു. വേദനയുടെ ഒരു അടയാളവുമില്ല.

“എങ്ങനെ തോന്നുന്നു?”

സുമലത എഴുന്നേറ്റു. ഇരുകൈകളും നീട്ടി പേശികളുടെ ചലനം പരിശോധിച്ചു. ശേഷം അര ചെറുതായി തിരിച്ചു. പൊട്ടിയിരുന്ന വാരിയെല്ലുകൾ ഇപ്പോൾ പൂർണമായി സുഖപ്പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമാക്കി.

“ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ.”

ആദിത്യൻ വലതുകൈയിലെ വളയിലേക്കു നോക്കി.

ഇപ്പോൾ അതിന്റെ പ്രകാശം സ്ഥിരമായിരുന്നു.

“ഞാനാണോ ഇതു ചെയ്തത്?”

“വളയും നീയും.”

“ഇതുപയോഗിച്ച് ഏതു മുറിവും മാറ്റാനാകുമോ?”

“അങ്ങനെ കരുതരുത്. ഒരു ജീവിയുടെ ശരീരം പൂർണമായി നശിച്ചാൽ അതിനെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനാകുമോ എന്നറിയില്ല. മരണം സംഭവിച്ചശേഷം വെളുത്ത വളയ്ക്ക് എന്തുചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നും വ്യക്തമല്ല. അതറിയാൻ മഞ്ഞവളയുടെ പരിധിയിലേക്ക് കടക്കേണ്ടിവരും. അതിനുപുറമെ ഓരോ പ്രയോഗത്തിനും ശക്തി ചെലവാകും.”

ആദിത്യന് അപ്പോഴാണ് സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ മാറ്റം അനുഭവപ്പെട്ടത്.

കൈകൾക്ക് ചെറിയ വിറയൽ.

നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ്.

ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗമുള്ളത്.

“എനിക്ക് ക്ഷീണമുണ്ട്.”

“എന്റെ ശരീരത്തിനാവശ്യമായ ഊർജത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നിന്നിൽനിന്നാണ് വന്നത്. പക്ഷേ നിനക്കുള്ളിൽ വളയുടെ ശക്തി ഇപ്പോഴും ധാരാളമുണ്ട്. അതിനെ പൂർണമായി വിട്ടയക്കരുത്. വിട്ടാൽ നീ തളർന്നു ഉറങ്ങി പോകും. ഇന്ന് നീ സുബോധത്തോടെ ഇരിക്കുക നമുക്ക് അതാവശ്യമാണ്.”

സുമലത തകർന്ന മുറിയിലേക്കു നോക്കി.

“നേരം വെളുക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഈ മുറി വൃത്തിയാക്കണം.”

ആദിത്യന്റെ നോട്ടം ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു നീങ്ങി.

“അദ്ദേഹത്തെ എന്തുചെയ്യും?”

“ഇവിടെവെക്കാൻ കഴിയില്ല. രാവിലെ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്തു വിശദീകരണം നൽകും?