Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

വെളിച്ചം രൂപപ്പെട്ടു.

അവൻ ഒരു നിർദേശം മനസ്സിൽ രൂപപ്പെടുത്തി.

സുഖപ്പെടുക.

പക്ഷേ ആ വാക്ക് മതിയായില്ല.

കറുത്ത വള മനസ്സിലേക്കു ചിന്ത അയയ്ക്കുന്നതുപോലെ വെളുത്ത വള ശരീരത്തിലേക്കു നിർദേശം അയയ്ക്കണം. വാക്കുകളിലൂടെ അല്ല. രൂപത്തിലൂടെ.

പൊട്ടിയ എല്ല് നേരെയാകുന്നതിന്റെ രൂപം.

കീറിയ പേശികൾ വീണ്ടും ഒന്നാകുന്നത്.

തടസ്സപ്പെട്ട രക്തചംക്രമണം ശരിയായ വഴിയിലേക്കു മടങ്ങുന്നത്.

മുറിവിന്റെ അരികുകൾ അടയുന്നത്.

ശരീരം അതിന്റെ പൂർണരൂപത്തെ ഓർക്കുന്നത്.

വെളുത്ത വള പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി ജ്വലിച്ചു.

ഒരു മൃദുവായ പ്രകാശതരംഗം ആദിത്യന്റെ കൈപ്പത്തിയിൽനിന്ന് സുമലതയുടെ ശരീരത്തിലേക്കു കടന്നു.

അവൾ ശ്വാസം ശക്തമായി ഉള്ളിലേക്കെടുത്തു.

വാരിയെല്ലുകൾക്കരികിലുള്ള മങ്ങിയ മഞ്ഞവരകൾ ആദ്യം പ്രകാശിച്ചു. പിന്നീട് അവയിൽനിന്ന് കറുത്ത പുകപോലെ എന്തോ ഉയർന്നു. മുറിവുകളുടെ അരികിൽ പാൽനിറമുള്ള വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.

സുമലത കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചു.

അവളുടെ ശരീരത്തിനകത്ത് എല്ലുകൾ ചലിക്കുന്നതിന്റെ സ്പന്ദനം ആദിത്യന് അനുഭവപ്പെട്ടു. പൊട്ടിയ അറ്റങ്ങൾ ശരിയായ സ്ഥാനത്തേക്കു നീങ്ങി. അദൃശ്യമായ കൈകൾ അവയെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതുപോലെ. വിള്ളലുകളിലൂടെ വെളുത്ത പ്രകാശം നിറഞ്ഞു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവ അപ്രത്യക്ഷമായി.

കീറിയ പേശിനാരുകൾ ഒന്നിനൊന്ന് തേടി ചേർന്നു.

ചർമ്മത്തിലെ മുറിവുകളിൽനിന്ന് വെളിച്ചം പുറത്തുവന്നു. രക്തം ഒഴുകുന്നത് നിലച്ചു. മുറിവിന്റെ അരികുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവിടെ പുതിയ ചർമ്മം രൂപപ്പെട്ടു. ഏതാനും പഴയ പാടുകൾ ഒഴികെ പരിക്കിന്റെ തെളിവൊന്നും ബാക്കിയില്ല.

സുമലതയുടെ ശ്വാസം ക്രമേണ ആഴവും സമാധാനവുമുള്ളതായി.

അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ക്ഷീണം ചൂടായി ആദിത്യന്റെ കൈയിലേക്കു തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകി. വെളുത്ത വളയുടെ തരംഗം അവളുടെ ഓരോ പേശിയിലേക്കും സഞ്ചരിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ട ഊർജം നിറച്ചു.