Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മുകളിൽ, മുലകളുടെ മധ്യത്തിലായിവച്ചു.

ആദ്യനിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

പിന്നെ തന്റെ കൈയ്ക്കടിയിൽ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.

വേഗമുള്ളത്.

മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തേക്കാൾ ശക്തവും വേഗമുള്ളതും.

ഓരോ മിടിപ്പിനൊപ്പം ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന രക്തത്തിന്റെ ചലനം. പരിക്കേറ്റ വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ ശ്വാസം. കീറിയ പേശികൾ. മഞ്ഞവളയുടെ ഊർജം തട്ടിയ ഭാഗങ്ങളിൽ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ രോഗശാന്തിശക്തിയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന മറ്റൊരു ചലനം.

ഇതുവരെ ശരീരത്തെ പുറത്തുനിന്നാണ് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നത്.

ഇപ്പോൾ സുമലതയുടെ ശരീരം ഒരു വലിയ ഭൂപടംപോലെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തുറന്നു.

എല്ലുകൾ വെള്ളരേഖകളായി.

പേശികൾ ചൂടുള്ള നാരുകളായി.

രക്തം ഒഴുകുന്ന ചുവന്ന വഴികളായി.

നാഡികൾ മിന്നുന്ന നേർത്ത വേരുകളായി.

മുറിവേറ്റ ഭാഗങ്ങൾ ഇരുണ്ട ഇടവേളകളായി.

ആദിത്യൻ അറിയാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചു.

“കാണുന്നുണ്ടോ?” സുമലത ചോദിച്ചു.

“കാണുന്നു.”

“എന്താണ്?”

“വാരിയെല്ലുകളിൽ രണ്ടെണ്ണം പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊന്നിൽ വിള്ളലുണ്ട്. വലതുതോളിലെ പേശി കീറിയിരിക്കുന്നു. മഞ്ഞപ്രകാശം തട്ടിയ ഭാഗത്ത്…”

വാക്കുകൾ കണ്ടെത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.

“ശരീരം സ്വയം ഭേദമാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ എന്തോ അതിനെ പിന്തള്ളുന്നു.”

“വളയുടെ പ്രഹരത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ്.”

“അത് നീക്കംചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?”

“ശ്രമിക്കൂ. മുറിവ് അടയ്ക്കാൻ നേരിട്ട് നിർബന്ധിക്കരുത്. എന്റെ ശരീരത്തിന് എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാം. തടസ്സം മാറ്റി അതിന് ആവശ്യമായ ശക്തി നൽകൂ.”

ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

വെളുത്ത വളയിൽനിന്നുള്ള ശക്തിയെ വലിയൊരു തിരമാലയായി തള്ളിവിടാൻ ആദ്യം തോന്നി. പക്ഷേ സ്വന്തം രഹസ്യപരിശീലനത്തിൽ അവൻ പഠിച്ച ഒരു പാഠം ഓർത്തു.

ശക്തി ലഭിക്കുക എളുപ്പമാണ്.

അത് നിയന്ത്രിക്കുകയാണ് പ്രയാസം.

അവൻ സൂക്ഷ്മമായി ശക്തിയെ കൈയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. വളയുടെ പ്രകാശം വിരലുകളിലൂടെ പടർന്നു. കൈപ്പത്തിക്കു താഴെ മൃദുവായ