Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“വള ഇടതുകൈയിൽ മാത്രമേ വരൂ?”

“എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”

“കറുത്തത് സാധാരണ വലതുകൈയിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. വെളുത്തത് ഇടതുകൈയിലും. അവയുടെ സ്ഥാനം സ്ഥിരമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയണം.”

“വള നിന്റെ കൈയോടല്ല ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നത്.”

ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു.

കൈ വെട്ടിയാലും വള പുറത്തുവരില്ല. അത് ധാരകന്റെ ജീവസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

“ആത്മാവിനോടാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“അതെ. ശരീരത്തിലെ ഏതു ഭാഗത്തിലൂടെ ശക്തി പുറത്തുവരണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് നിന്റെ മനസ്സാണ്.”

ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

ഇടതുകൈയിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന വെളുത്ത വളയുടെ ചൂട് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനെ അണയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം അതിന്റെ ഉറവിടത്തിലേക്കു ശ്രദ്ധ കൊണ്ടുപോയി.

വള കൈത്തണ്ടയിൽ കിടക്കുന്നില്ല.

അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സാന്നിധ്യം നെഞ്ചിന്റെ ആഴത്തിലാണ്. ഹൃദയത്തിലല്ല. രക്തത്തിലുമല്ല. ശരീരമാകെ ഒരുമിച്ചു തിരിച്ചറിയുന്ന മങ്ങിയൊരു കേന്ദ്രം. അവിടെനിന്ന് ശക്തി കൈയിലേക്കു ഒഴുകുകയാണ്.

ആ ഒഴുക്കിന്റെ ദിശ അവൻ മാറ്റി.

ഇടതുകൈയിലെ പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം മങ്ങി.

അതേ സമയം വലതുകൈയിലെ വിരലുകളിൽ ചൂട് പടർന്നു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ നേർത്ത വെളുത്ത വര തെളിഞ്ഞു. അത് കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും സഞ്ചരിച്ചു. ഏതാനും ശ്വാസനേരത്തിനുള്ളിൽ പൂർണമായൊരു വളയായി രൂപപ്പെട്ടു.

ആദിത്യൻ കണ്ണുതുറന്നു.

വെളുത്ത വള വലതുകൈയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

“സ്ഥാനം സ്ഥിരമല്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.

“നല്ലത്. പലർക്കും അത് മനസ്സിലാക്കാൻ മാസങ്ങളെടുക്കും.”

“ഇനി?”

“നിന്റെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വയ്ക്കൂ.”

ആദിത്യൻ മടിച്ചു.

“ഹൃദയത്തിന്റെ മുകളിൽ,” സുമലത വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു. “ശരീരത്തിലെ പ്രധാനചലനങ്ങൾ അവിടെനിന്നാണ് നിനക്ക് എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക.”

അവൻ വള തെളിഞ്ഞ വലതുകൈ അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ