Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“വളരെ കൂടുതൽ. കേൾക്കുന്നത് ആദ്യപടി മാത്രം. പിന്നീട് ചിന്തകളുടെ ഒഴുക്ക് തിരിച്ചുവിടാം. ഓർമകൾ ഉണർത്താം. ചില ഓർമകൾ അടച്ചുവയ്ക്കാം. ഭയം ശാന്തമാക്കാം. വേദനയുടെ ഓർമ കുറയ്ക്കാം. തകർന്ന മനസ്സിനെ വീണ്ടും ക്രമപ്പെടുത്താം.”

“അല്ലെങ്കിൽ പൂർണമായി തകർക്കാം.”

സുമലത തലയാട്ടി.

“അതെ. സ്വന്തം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവന്റെ കൈയിൽ കറുത്ത വള എത്തിയാൽ അയാൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് നശിപ്പിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് മഹാദേവൻ തിരുമേനി അപകടകാരിയായത്. വളയുടെ ശക്തി കൂടിയപ്പോൾ സ്വന്തം തീരുമാനവും മറ്റുള്ളവരുടെ തീരുമാനവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി അയാൾ മറന്നു.”

“മഞ്ഞവള ആത്മാവിനെ ഭരിക്കുന്നു.”

“ജീവസ്പന്ദനത്തെ. ഒരാളുടെ ആത്മാവിനും ശരീരത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടെത്താനും അത് ശക്തിപ്പെടുത്താനും ദുർബലപ്പെടുത്താനും കഴിയും. ഒരാളുടെ ഭാവി പ്രവചിക്കുന്നതും മരണത്തിന്റെ നിഴൽ കാണുന്നതുമെല്ലാം അതിന്റെ ചെറിയ ശക്തിയാണ്. പൂർണമായി ഉണർന്ന ധാരകന് ജീവനെ ശരീരത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാനോ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനോ കഴിയും.”

ആദിത്യൻ ഹരിഹരന്റെ ശൂന്യമായ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി.

“അപ്പോൾ മഞ്ഞവള എവിടെയാണ്?”

“അതാണു നാം കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”

“അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോൾ ആധാരത്തട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയിരിക്കില്ലേ?”

“മടങ്ങിയിരിക്കണം. പക്ഷേ അതിന്റെ ആധാരത്തട്ട് എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഹരിഹരൻ അതു മറച്ചുവച്ചിരിക്കാം. മംഗലത്തു വംശത്തിന്റെ പഴയ സംരക്ഷണസ്ഥാനം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ആധാരത്തട്ട് പുതുശ്ശേരിയിലെത്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.”

“അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറി പരിശോധിക്കണം.”

“അതെ. പക്ഷേ ആദ്യം എന്നെ നിവർത്തണം. ഇങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ മൃതദേഹമോ ഈ മുറിയോ കൈകാര്യംചെയ്യാൻ എനിക്കാവില്ല.”

ആദിത്യൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

“ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?”

“വെളുത്ത വള പ്രകടമാക്കൂ.”

അത് ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഇടതുകൈയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ സുമലത സംസാരിക്കുന്നതിനിടെ പ്രകാശം മങ്ങിയിരുന്നു.

അവൻ തന്റെ വലതുകൈ ഉയർത്തി.