Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അനങ്ങാതെ നിന്നു.

സുമലത അവനെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.

“ഈ വളകൾ ഓരോന്നും ശക്തിയുടെ പാത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ഉണ്ണീ. അവയ്ക്ക് അവ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സൃഷ്ടിഭാഗത്തിനുമേൽ അധികാരമുണ്ട്. വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ ഭരിക്കുന്നു. കറുത്ത വള മനസ്സിനെ. മഞ്ഞവള ആത്മാവിനെ. അവയുടെ പൂർണശക്തി ഉണർന്നാൽ ധാരകൻ സ്വന്തം ശരീരത്തെയോ മനസ്സിനെയോ ആത്മാവിനെയോ മാത്രമല്ല നിയന്ത്രിക്കുക.”

“മറ്റുള്ളവരുടേതും.”

“അതെ.”

സുമലതയുടെ നോട്ടം നിലത്തുകിടന്ന ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു നീങ്ങി.

“ഇപ്പോൾ നീ വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചത് അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രതികരണത്തിലൂടെയാണ്. ഹരിഹരൻ എന്നെ കൊല്ലാൻ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അയാളുടെ ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരോധം എവിടെയാണ് ദുർബലമെന്ന് വള നിനക്ക് അനുഭവിപ്പിച്ചു. നിന്റെ കൈയ്ക്ക് അസാധാരണമായ ശക്തി ലഭിച്ചതുമാത്രമല്ല സംഭവിച്ചത്. അയാളുടെ ശരീരം നിന്നെ തടയാതിരിക്കാനും വള നിർബന്ധിച്ചു.”

ആദിത്യന് അതു മനസ്സിലാക്കാൻ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.

“അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം…”

“നിന്റെ കൈയെ തടയേണ്ടിയിരുന്നു. പേശികൾ മുറുകേണ്ടിയിരുന്നു. എല്ലുകൾ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. മഞ്ഞവളയുടെ ഊർജം അയാളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുള്ള നിന്റെ കൈ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ ശരീരം തന്നെ കീഴടങ്ങി.”

ആദിത്യൻ തന്റെ വിരലുകളിലേക്കു നോക്കി.

“അതുകൊണ്ടാണ് വെളുത്ത വള അത്യന്തം അപകടകരമാകുന്നത്,” സുമലത പറഞ്ഞു. “അജയ്യമായ ശരീരമുള്ള ഒരു ജീവി നിന്റെ മുന്നിൽ വന്നാലും കാര്യമില്ല. യക്ഷിയോ ലൂപിനോ മറ്റേതെങ്കിലും സൃഷ്ടിയോ ആകട്ടെ. അതിന്റെ ശരീരത്തിനുമേലുള്ള പൂർണാധികാരം നിനക്കു ലഭിച്ചാൽ, ഒരു ഉണങ്ങിയ ചില്ല് ഒടിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ തകർക്കാം.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമില്ലായിരുന്നു. വിവരിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഭാരം മാത്രം.

“കറുത്ത വളയും അതുപോലെയാണോ?”

“മനസ്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ.”

“മറ്റൊരാളുടെ ചിന്തകൾ കേൾക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ?”