Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഗുരുവായി കാണാനാവില്ല.

അയാൾ ഇല്ലാതായി.

സുമലത മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ള വഴി.

“ഞാൻ പഠിക്കാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.

“നന്നായി. ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് മനസ്സിനും നല്ലതാണ്. ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകാനല്ല. അതിനെ താങ്ങാൻ.”

“എപ്പോഴാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്?”

“സുമയോട് ചോദിക്കണം. അവളെ കണ്ടെത്തി നീ തയ്യാറാണെന്ന് പറയൂ.”

“ഇപ്പോൾതന്നെയോ?”

“അവൾ എഴുന്നേറ്റെങ്കിൽ. ഇന്നലെ യാത്ര കഴിഞ്ഞെത്തിയതാണ്. ക്ഷീണമുണ്ടാകാം.”

“ഞാൻ നോക്കാം.”

സാവിത്രി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“ഉണ്ണീ.”

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

ആദിത്യന് എന്തു പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.

അവൻ വെറും തലയാട്ടി.

മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങിയശേഷം ആദ്യം സുമലതയുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്കു പോയി. വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു. മുട്ടിയിട്ടും മറുപടി ലഭിച്ചില്ല.

അവൾ എവിടെയാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.

പള്ളിമേട.

അവൻ പ്രധാനമുറ്റത്തിലൂടെ പോയില്ല. പിന്നിലെ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. സൂര്യൻ പൂർണമായി ഉയർന്നിട്ടില്ല. തൊഴിലാളികളിൽ ചിലർ വയലുകളിലേക്കു പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. ആരും അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

പള്ളിമേടയിലെത്തിയപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് യാതൊരു ചലനവും കാണാനില്ല.

ഒളിവാതിൽ തുറന്നു താഴേക്കിറങ്ങി.

ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽ കടന്നപ്പോൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് കൽപ്പീഠമാണ്.

ഹരിഹരന്റെ ശരീരം കാണാനില്ല.

അത് കിടന്നിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് വെള്ളംകൊണ്ട് കഴുകിയതിന്റെ നനവ് മാത്രം. ലോഹപാത്രവും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.

സുമലത കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ വസ്ത്രം മാറിയിരുന്നു. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ലളിതവസ്ത്രം. മുടി ഉറപ്പിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് ക്ഷീണമില്ല.

പ്രതിമയുടെ മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ മൂന്ന് സ്വർണത്തട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടുനടന്നു.

ആദ്യത്തേത് കറുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട്. ശൂന്യം.

രണ്ടാമത്തേത് വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട്. അതും ശൂന്യം.

മൂന്നാമത്തെ തട്ടിന്റെ നടുവിൽ മഞ്ഞനിറമുള്ള വള കിടക്കുന്നു.

അത്