Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഹരിഹരന്റെ കൈയിൽ കണ്ടതിനെക്കാൾ ശാന്തമായിരുന്നു. തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്നില്ല. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മങ്ങിയ സ്വർണമഞ്ഞ തിളക്കം മാത്രം.

“അതെവിടെനിന്ന് കിട്ടി?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

സുമലത തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ഹരിഹരന്റെ മുറിയിൽനിന്ന്.”

“അദ്ദേഹം ആധാരത്തട്ട് അവിടെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നോ?”

“കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ അല്ല. മുറിയുടെ മുകളിലെ മരക്കൂരയ്ക്കുള്ളിൽ ചെറിയൊരു അറ ഉണ്ടായിരുന്നു. മന്ത്രചിഹ്നങ്ങൾകൊണ്ട് മറച്ചുവച്ചിരുന്നു. സാധാരണദൃഷ്ടിയിൽ കാണില്ല.”

“നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തി?”

“അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചിരുന്ന ഗന്ധം പിന്തുടർന്നു. മഞ്ഞവളയുടെ ഊർജത്തിനും പ്രത്യേകമായൊരു സ്പന്ദനമുണ്ട്. എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ ശക്തമാണ്.”

ആദിത്യന്റെ നോട്ടം മഞ്ഞവളയിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്നു.

അത് അവനെ വിളിക്കുന്നുണ്ടോ?

കറുത്ത വള കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയതുപോലുള്ള ശക്തമായ ആകർഷണമില്ല. എന്നിട്ടും അതിനരികിലേക്കു ചെല്ലണമെന്നൊരു മങ്ങിയ തോന്നൽ. തൊട്ടുനോക്കണം. ഹരിഹരൻ കണ്ട മരണത്തിന്റെ നിഴലുകൾ തനിക്കും കാണാനാകുമോ എന്ന് അറിയണം.

അവൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.

സുമലത അവന്റെ മുന്നിൽ കൈ നീട്ടി.

“വേണ്ട.”

“ഞാൻ തൊടാൻ പോകുന്നില്ല.”

“നിന്റെ മുഖം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്.”

ആദിത്യൻ നിന്നു.

“ഇപ്പോഴത് സ്വീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പില്ലല്ലോ.”

“അതുകൊണ്ട് പരീക്ഷിക്കേണ്ട. രണ്ടു വളകൾ ഒരേ മനുഷ്യനെ സ്വീകരിച്ചത് ഇതിനകം സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. അവ നിന്റെ ഉള്ളിൽ പരസ്പരം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നുപോലും നമുക്ക് പൂർണമായി അറിയില്ല.”

“ഇതുകൂടി സ്വീകരിച്ചാൽ?”

“നിന്റെ ശരീരം തകർന്നേക്കാം. മനസ്സ് വിഭജിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. ആത്മാവ് സ്വന്തം ശരീരത്തിൽനിന്നു വേർപെട്ടേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കാം. അറിയാത്ത കാര്യത്തിൽ ജീവൻവെച്ച് പരീക്ഷിക്കരുത്.”

ആദിത്യൻ മഞ്ഞവളയിൽനിന്ന് ദൃഷ്ടി മാറ്റി.

“ആദ്യം നിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള രണ്ടുമായി പൂർണമായി പൊരുത്തപ്പെടണം,” സുമലത പറഞ്ഞു. “വെളുപ്പിന്റെയും