Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ഇവിടെ വന്നത് എന്തിനാണ്?”

ആദിത്യന് സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മവന്നു.

“മുത്തശ്ശി എന്നോട് നിങ്ങളെ കാണാൻ പറഞ്ഞു.”

“എന്തിന്?”

“കളരി പഠിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.”

“ഞാനാണ് പറഞ്ഞത്.”

“എന്തിനാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”

“നിന്നെ പരിശീലിപ്പിക്കണം. അതിനു കുടുംബത്തിനു മുന്നിൽ സ്വാഭാവികമായൊരു കാരണം വേണം.”

“വളകളുടെ പരിശീലനവും കളരിയോടൊപ്പം?”

“വേർതിരിച്ചായിരിക്കും. പരസ്യമായ കളരിപരിശീലനം എല്ലാവരോടൊപ്പം. രഹസ്യമായ വളപരിശീലനം ഇവിടെ.”

“എപ്പോൾ തുടങ്ങും?”

“കളരി നാളെ പുലർച്ചെ.”

“ഇന്നല്ലേ?”

“നീ ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. വെളുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് ക്ഷീണം മറച്ചുവച്ചിരിക്കുകയാണ്. അത് നിന്റെ നടപ്പിൽ കാണാം.”

ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി നേരെയായി.

സുമലത ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“മറ്റുള്ളവർ ശ്രദ്ധിക്കില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേൾക്കാം. പേശികളിലെ ക്ഷീണത്തിന്റെ ഗന്ധവും തിരിച്ചറിയാം. ഇന്ന് നീ വിശ്രമിക്കണം.”

“എനിക്ക് ക്ഷീണമില്ല.”

“വള അണച്ചുനോക്കൂ.”

ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മടിച്ചു. ശേഷം ശരീരത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കിയിരുന്ന വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി പിൻവലിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം കാലുകൾക്ക് ഭാരം തോന്നി.

തോളുകൾ താഴ്ന്നു.

കണ്ണുകൾ അടയാൻ തുടങ്ങി.

ശരീരം ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതിരുന്നതിന്റെ കണക്കു ചോദിച്ചതുപോലെ.

സുമലത കൈകൾ കെട്ടിനിന്നു.

“ഇപ്പോൾ?”

“കുറച്ച് ക്ഷീണമുണ്ട്.”

“മുറിയിലേക്കു പോയി ഉറങ്ങൂ.”

“ആദ്യം നാളത്തെ പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ച് പറയൂ.”

“പുലർച്ചെ അഞ്ചിന് കളരിപ്പുരയിൽ എത്തണം. മറ്റുള്ളവർ അഞ്ചരയ്ക്കെത്തും. ആദ്യം നിന്റെ നിലവാരം ഞാൻ പരിശോധിക്കും.”

“മറ്റുള്ളവർ എന്നുവച്ചാൽ?”

“ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ, നന്ദന. പിന്നീട് അപർണയും അമൃതയും ചേരും.”

“അവർക്കെത്രകാലത്തെ പരിശീലനമുണ്ട്?”

“മൂത്തവർക്ക് പത്തുവർഷത്തോളം. നന്ദനക്കും അത്രതന്നെ. അപർണയ്ക്കും അമൃതയ്ക്കും കുറവ്.”

“അവർക്ക് എന്റെ വളകളെക്കുറിച്ച് അറിയാമോ?”

“ഇല്ല.”

“സുമലത ചെറിയമ്മ