Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]
ലൂപിനാണെന്ന്?”
അവളുടെ മുഖം കടുത്തു.
“അറിയില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവർക്ക് ഇപ്പോൾ ആ രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാരം ആവശ്യമില്ല. സമയം വരുമ്പോൾ പറയും.”
“കളരിയിൽ എന്റെ ശക്തി പുറത്തുവന്നാൽ അവർ തിരിച്ചറിയില്ലേ?”
“അതുകൊണ്ടാണ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നത്.”
സുമലത അവന്റെ അടുത്തേക്കുവന്നു.
“പരിശീലനത്തിനിടെ വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിക്കരുത്.”
“സജീവമാക്കില്ല.”
“നിഷ്ക്രിയശക്തിയും സൂക്ഷിക്കണം. ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികപരിധിക്കപ്പുറം നീങ്ങരുത്. അടിയേറ്റാൽ വേദനിക്കുന്നതായി കാണിക്കേണ്ടിവരും.”
“വളയുടെ സംരക്ഷണം സ്വയം പ്രവർത്തിച്ചാൽ?”
“അതിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കണം. പൂർണമായി അണയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്. മറിച്ച് പുറത്തുനിന്ന് കാണുന്ന പ്രതികരണം നിയന്ത്രിക്കൂ. നിന്റെ ചലനത്തിന്റെ വേഗവും പ്രഹരത്തിന്റെ ശക്തിയും കുറയ്ക്കൂ.”
“അവർക്ക് അത്ര എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാനാകുമോ?”
“അവർ കുട്ടികളാണെന്ന് കരുതി വിലകുറച്ചുകാണരുത്. ബാല്യം മുതൽ ശരീരചലനങ്ങൾ പഠിച്ചവരാണ്. ഒരാളുടെ കാൽ നിലത്തു പതിക്കുന്ന രീതി കണ്ടാൽ അയാൾ എത്ര ശക്തി ഉപയോഗിച്ചെന്ന് മനസ്സിലാക്കും. പ്രഹരത്തിന്റെ വേഗം, ശ്വാസം, തുലനം, പേശികളുടെ ചലനം എന്നിവ അവർ അറിയാതെതന്നെ വായിക്കും.”
“നന്ദനയും?”
“പ്രത്യേകിച്ച് നന്ദന.”
ആദിത്യൻ പുരികമുയർത്തി.
“അവൾ കാര്യസ്ഥന്റെ മകളല്ലേ?”
“കളരിയിൽ അതിന് പ്രസക്തിയില്ല. നാളെ അവളെ നിസാരമായി കാണരുത്. നിന്നെ നിലത്തുവീഴ്ത്തിയശേഷം മാത്രമേ അവൾ കാര്യസ്ഥന്റെ മകളാണെന്ന് ഓർക്കാൻ സമയം ലഭിക്കൂ.”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“കാണാം.”
“അതാണ് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്ന അഹങ്കാരം,” സുമലത പറഞ്ഞു. “വെളുത്ത വള അതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടാകാം. നീ സാധാരണയേക്കാൾ ശക്തനാണെന്ന് അറിയുന്നതോടെ മറ്റുള്ളവരുടെ പരിശീലനത്തെ വിലകുറച്ചുകാണരുത്.”
ആദിത്യന്റെ പുഞ്ചിരി മങ്ങി.
“ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാം.”
“കറുത്ത വളയും കളരിയിൽ ഉപയോഗിക്കരുത്.”
“അതെന്തിന് ഉപയോഗിക്കും?”
“എതിരാളിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം മുൻകൂട്ടി വായിക്കാൻ. അവൾ പ്രഹരിക്കുന്നതിനു മുൻപ്
💬 Comments
View all comments