Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മനസ്സിലെ തീരുമാനം തിരിച്ചറിയാൻ. അത് വഞ്ചനയാണ്. സ്വന്തം ഇന്ദ്രിയങ്ങളും പരിശീലനവും ഉപയോഗിച്ചാണ് നീ പ്രതിരോധിക്കേണ്ടത്.”

“യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ വഞ്ചന എന്നൊന്നില്ലല്ലോ.”

“യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാം. പരിശീലനത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ നീ ഒന്നും പഠിക്കില്ല. വളകൾ ഇല്ലാത്ത നിമിഷം നീ വീണ്ടും ദുർബലനാകും.”

ആദിത്യൻ ഹരിഹരന്റെ പിടിയിൽ ശ്വാസംമുട്ടിയ നിമിഷം ഓർത്തു.

അവൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.

“നാളെ അഞ്ചിന്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

“സമയത്തിനു മുൻപ് എത്തൂ.”

“മുത്തശ്ശിയോട് നിങ്ങൾ തയ്യാറാണെന്ന് പറയട്ടെ?”

“പറയൂ.”

ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ഒളിവാതിലിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ സുമലത വിളിച്ചു.

“ഉണ്ണീ.”

അവൻ തിരിഞ്ഞു.

സുമലത കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കുമുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ പിന്നിൽ മൂന്നു സ്വർണത്തട്ടുകൾ. രണ്ടെണ്ണം ശൂന്യം. മൂന്നാമത്തേതിൽ മഞ്ഞവള മങ്ങിയ പ്രകാശത്തോടെ കിടന്നു.

“ഇന്നലെ ഹരിഹരൻ തിരുമേനിയെ നീ കൊന്നിട്ടില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ മുഖം മുറുകി.

“എന്റെ കൈയാണ്…”

“നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു. നിന്നെത്തന്നെയും രക്ഷിച്ചു. അദ്ദേഹം നിന്റെ ജീവൻ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. നിനക്കു മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”

“അദ്ദേഹത്തിനുള്ളിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, അതിൽനിന്നു അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

“ഒരുപക്ഷേ.”

ആ മറുപടി ആദിത്യനെ വേദനിപ്പിച്ചു.

സുമലത അത് മറച്ചില്ല.

“ഒരുപക്ഷേ കഴിഞ്ഞേനേ,” അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ അതിന് സമയമില്ലായിരുന്നു. ഭാവിയിൽ ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ശത്രുവിനെ കൊല്ലാതെ തടയാനുള്ള ശക്തി നിനക്കുണ്ടാകാം. ഇന്നലെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അന്നത്തെ നിനക്കു കഴിയുമായിരുന്ന കാര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നിന്നെ വിധിക്കേണ്ടത്. ഭാവിയിൽ ലഭിക്കുന്ന അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അല്ല.”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“കുറ്റബോധം പൂർണമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ ഞാൻ പറയില്ല,” സുമലത തുടർന്നു. “അത് ഓർമയായി സൂക്ഷിക്കൂ. നിന്റെ ശക്തി