Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ദുഃഖം തെളിഞ്ഞു.

“അതറിയാൻ വള വേണ്ടിയിരുന്നില്ല.”

“കുഞ്ഞില്ലാത്തതിൽ നിങ്ങൾക്ക് വിഷമമുണ്ട്.”

അവളുടെ മുഖം നിമിഷനേരം നിശ്ചലമായി.

“എന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ അത്ര ആഴത്തിൽ പോയോ ?”

“ഞാൻ മനഃപൂർവം നോക്കിയതല്ല.”

“വിശ്വസിക്കുന്നു.”

“ക്ഷമിക്കണം.”

സുമലത കുറച്ചുനേരം മഞ്ഞവള കിടന്നിരുന്ന തട്ടിലേക്കു നോക്കി.

“ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ കഥ പറയാം,” അവൾ പറഞ്ഞു. “നീ കണ്ട ശകലങ്ങൾ തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാൻ.”

അവൾ കൽപ്പീഠത്തിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ആദിത്യൻ മുന്നിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.

“എന്റെ കുടുംബം ലൂപിനുകളുടെ വംശമാണ്. പക്ഷേ മനുഷ്യരെ വേട്ടയാടുന്ന കൂട്ടമല്ല. ഞങ്ങളുടെ പഴയവർ കാളികയുടെ ആദ്യവേട്ടക്കാരുമായി ഉടമ്പടി ചെയ്തവരാണ്.”

“എത്ര പഴയത്?”

“ഞങ്ങളുടെ രേഖകൾ പ്രകാരം ആയിരത്തഞ്ഞൂറിലധികം വർഷം. അതിൽ എത്രമാത്രം കൃത്യമാണെന്ന് പറയാനാവില്ല. പക്ഷേ പുതുശ്ശേരി വംശവുമായുള്ള ബന്ധം വളരെ പഴയതാണ്.”

“സേവകരായിട്ടോ?”

“ആ വാക്ക് പൂർണമായും തെറ്റല്ല. എങ്കിലും ബന്ധം അതിലും സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഞങ്ങൾ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. കാട്ടുവഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. ലൂപിൻ കൂട്ടങ്ങളുടെ ചലനങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു. മനുഷ്യരല്ലാത്ത ജീവികളെ കണ്ടെത്തി. പുതുശ്ശേരിയിലെ വളധാരകരെ യുദ്ധകല പഠിപ്പിച്ചു.”

“കളരിയും?”

“അതെ. നിങ്ങളുടെ വംശത്തിലെ കാരണവന്മാർക്ക് കറുത്ത വളയുടെ മാനസികശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ശരീരപരിശീലനം ഇല്ലെങ്കിൽ ശത്രുവിന്റെ ആദ്യപ്രഹരത്തിൽതന്നെ അവർ മരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഓരോ തലമുറയിലെയും അവകാശികളെയും സഹായികളെയും എന്റെ കുടുംബം പരിശീലിപ്പിച്ചു.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അഹങ്കാരമില്ല.

“മഹാദേവനും ഹരിദേവനും ഞങ്ങളുടെ കളരിയിലാണ് വന്നത്. മഹാദേവന് കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്ഷമ കുറവ്. എല്ലാ വിദ്യയും വേഗത്തിൽ നേടണമെന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം. ഹരിദേവൻ അതിന്റെ വിപരീതം.”

സുമലതയുടെ ചുണ്ടിൽ മങ്ങിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“ഒരു ചുവട്