Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ആദിത്യൻ വ്യാജപ്രഹരം നടത്തി.

നന്ദന മാറിയില്ല.

അവൻ രണ്ടാമത്തെ വ്യാജചലനം നടത്തി.

അവൾ വീണ്ടും പ്രതികരിച്ചില്ല.

മൂന്നാമതായി യഥാർത്ഥത്തിൽ ആക്രമിച്ച നിമിഷം നന്ദന വശത്തേക്കു മാറി. അവന്റെ മണിക്കട്ടു പിടിച്ച് തിരിച്ചു. ആദിത്യൻ ശരീരം അതേ ദിശയിൽ ചലിപ്പിച്ച് സന്ധി രക്ഷിച്ചു. ഇടതുകാൽ അവളുടെ പിന്നിൽ വച്ചു. തുലനം തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

നന്ദന അതു മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു.

അവൾ സ്വന്തം ശരീരഭാരം താഴ്ത്തി.

ആദിത്യനും ശക്തി കൂട്ടി.

ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും ഒരേ നിലയിൽ നിന്നു.

ആദിത്യന് വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി വിളിക്കാനുള്ള പ്രലോഭനം തോന്നി.

വളയുടെ ചെറിയൊരു സ്പർശം മാത്രം മതി.

നന്ദനയുടെ തുലനം തകർക്കാം.

ആരും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാം.

പക്ഷേ സുമലതയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ ഓർമയിൽ ഉയർന്നു.

പരിശീലനത്തിൽ വള ഉപയോഗിച്ചാൽ നീ ഒന്നും പഠിക്കില്ല.

ആദിത്യൻ ശക്തി വിളിച്ചില്ല.

നന്ദന പെട്ടെന്ന് പിടി വിട്ടു.

പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കാൽ അവന്റെ പിന്നിൽ പതിച്ചു.

അവൻ നിലത്തുവീണു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ ഉടനെ ഉരുണ്ടുമാറി. നന്ദനയുടെ അടുത്ത പ്രഹരം ഒഴിവാക്കി. നിലത്തുനിന്നുതന്നെ അവളുടെ കണങ്കാലിൽ പിടിച്ചു. അവൾ വീഴുന്നതിനുമുൻപ് കൈ നിലത്തൂന്നി ശരീരം തിരിച്ചു.

ഇരുവരും ഒരേസമയം എഴുന്നേറ്റു.

സുമലത കൈ ഉയർത്തി.

“മതി.”

“ആരും ജയിച്ചില്ല,” മീര നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

“അതുതന്നെയാണ് നല്ലത്,” സുമലത പറഞ്ഞു.

നന്ദന ആദിത്യനെ നോക്കി.

“നിനക്ക് അവസരം കിട്ടിയിരുന്നു.”

“എന്ത്?”

“കൂടുതൽ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ.”

ആദിത്യന്റെ മുഖം മുറുകി.

“ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചില്ല.”

“അറിയാം.”

“ഗുരുവിനു എങ്ങനെ?”

“നിന്റെ കണ്ണിൽ കണ്ടു.”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.