Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അവൾക്കു ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

എങ്കിലും അവന്റെ തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ആ നിമിഷം സുമലത ഒരു വടികൊണ്ട് ആദിത്യന്റെ വശത്ത് ചെറുതായി തട്ടി.

“നീ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.”

“മീരയെ എതിരാളിയായി കണക്കാക്കണമെന്നാണോ?”

“നിന്റെ പിന്നിൽ എത്താൻ കഴിയുന്ന ആരെയും.”

“അവൾക്ക് എന്നെ വീഴ്ത്താൻ കഴിയില്ല.”

“അവൾക്ക് വേണ്ട. നിന്നെ മറ്റൊരാളുടെ പ്രഹരത്തിനു മുന്നിൽ നിർത്തിയാൽ മതി.”

മീര അഭിമാനത്തോടെ ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ജയിച്ചു.”

“നീ ജയിച്ചില്ല.”

“ചെറിയമ്മ ആദിയേട്ടൻ മരിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു.”

“അത് മരണമല്ല, പരിശീലനമാണ്.”

“പരിശീലനത്തിൽ മരിച്ചാൽ അതും തോൽവിയല്ലേ?”

മറുപടി പറയാനാവാതെ ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

മീര വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളായി.

ആദിത്യൻ പതുക്കെ മാറി.

ആദ്യം അവൻ വേഗത്തിൽ പ്രഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് ശരിയായ സമയത്ത് പ്രഹരിക്കാൻ പഠിച്ചു.

ആദ്യം എതിരാളിയുടെ ആയുധം നോക്കി. പിന്നീട് കണ്ണുകളും തോളുകളും കാലുകളും ഒരുമിച്ച് കാണാൻ പഠിച്ചു.

ആദ്യം വീഴാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് വീഴുമ്പോൾ എങ്ങനെ സുരക്ഷിതമായി നിലത്തിറങ്ങാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

ആദ്യം തോൽവി അപമാനമായി തോന്നി. പിന്നീട് ഓരോ തോൽവിയും ഒരു പാഠമായി.

എന്നാൽ നന്ദനയെ തോൽപ്പിക്കുന്നത് അപൂർവമായി തുടർന്നു.

ആദ്യവർഷത്തിന്റെ അവസാനം ഗൗരിയെയും പാർവ്വതിയെയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കീഴടക്കാൻ ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞു. മായയുമായുള്ള പോരാട്ടം തുല്യമായി. അപർണയെയും അമൃതയെയും സാധാരണയായി തോൽപ്പിക്കും.

നന്ദന മാത്രം അവനെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അവൻ ആക്രമിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ മാറും.

അവൻ പ്രതിരോധിക്കുമെന്ന് കരുതുമ്പോൾ അവൾ ആക്രമിക്കാതെ കാത്തിരിക്കും.

അവന്റെ ക്ഷമ നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിമിഷം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയും.

ഒരു ദിവസം പോരാട്ടം ഏറെനേരം നീണ്ടു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. ചുറ്റും നിന്നവർ നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി.