Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

“അവൾ ചതിച്ചു.”

“അത് ഒരു മറുപടിയല്ല.”

“ഞാൻ പഴയ ആക്രമണം പ്രതീക്ഷിച്ചു.”

“നീ എതിരാളിയെ നേരിട്ടില്ല. നിന്റെ ഓർമയെയാണ് നേരിട്ടത്.”

ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റു.

“അവൾ മുമ്പ് ചെയ്തതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അടുത്തത് പ്രവചിച്ചു.”

“അതുകൊണ്ടാണ് തോറ്റത്. നല്ല യോദ്ധാവ് പഴയ ചലനം ആവർത്തിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ നീ അതു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മറ്റൊന്ന് ഉപയോഗിക്കാം. എതിരാളിയുടെ പഴയ രൂപത്തോട് പോരാടരുത്. ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിലുള്ള മനുഷ്യനെ കാണണം.”

“കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യം തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു.”

നന്ദന മുഖം ചുളിച്ചു.

സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ കടുത്തു.

“അതുകൊണ്ടാണ് അത് ഉപയോഗിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞത്.”

“യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ ഉപയോഗിക്കും.”

“ഇപ്പോൾ പരിശീലനമാണ്. സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാൻ പഠിക്കാത്തവൻ വളയുടെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നതും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കും.”

ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ തലകുലുക്കി.

അപർണയും അമൃതയും പരിശീലനത്തിൽ ചേർന്നപ്പോൾ അവരെ എളുപ്പത്തിൽ തോൽപ്പിക്കാമെന്ന് ആദിത്യൻ ആദ്യം കരുതി. അവർ പ്രായത്തിലും പരിശീലനകാലത്തിലും അവനെക്കാൾ പിന്നിലായിരുന്നു.

എന്നാൽ അവരുടെ ചുവടുകളും ഉറച്ചതായിരുന്നു.

അപർണയ്ക്ക് വേഗം കുറവെങ്കിലും പ്രതിരോധം മികച്ചതായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ പ്രഹരങ്ങൾ അവൾ നേരിട്ട് തടയില്ല. അവയുടെ ദിശ മാറ്റും. അവൻ ഉപയോഗിച്ച ശക്തി അവന്റെ തുലനം തകർക്കാൻ ഉപയോഗിക്കും.

അമൃത കൂടുതൽ വേഗമുള്ളവളായിരുന്നു. ഒരേ സ്ഥലത്ത് നിൽക്കില്ല. അവളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ മറ്റൊരു കോണിലെത്തും.

ചെറിയ മീരയുടെ പരിശീലനം വെറും കളിപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരത്തിന് അതിശയകരമായ വഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. മുതിർന്നവരുടെ പ്രഹരങ്ങൾക്കടിയിലൂടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വഴുതിപ്പോകും.

ഒരിക്കൽ ആദിത്യൻ അവളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മീര അവന്റെ കാലുകൾക്കിടയിലൂടെ കടന്ന് പിന്നിൽനിന്ന് അരയിൽ പിടിച്ചു.

അവനെ വീഴ്ത്താൻ