Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ചാടുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കും.

ഓരോ തവണയും അവൻ നിലത്തുവീണു.

ഓരോ തവണയും എഴുന്നേറ്റു.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ അവനെ തോൽപ്പിച്ചത് നന്ദനയായിരുന്നു.

അവളുടെ ചലനങ്ങളിൽ ആഘോഷമോ വീമ്പോ ഇല്ല. ആദിത്യനെ നിലത്തുവീഴ്ത്തിയശേഷം പരിഹസിക്കില്ല. തോറ്റതിൽ ആശ്വാസം പറയുകയും ഇല്ല. അവൾ വെറും പിന്നോട്ടുമാറി വീണ്ടും തയ്യാറാകും.

ഒരു പുലർച്ചെ തുടർച്ചയായി ആറാമത്തെ തവണയും നന്ദന അവനെ വീഴ്ത്തി.

ആദിത്യൻ നിലത്തുകിടന്നുകൊണ്ട് മേൽക്കൂരയിലേക്കു നോക്കി.

“നീ ഓരോ തവണയും ഒരേ വിദ്യയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

നന്ദന കൈ നീട്ടി.

“എന്നിട്ടും ഓരോ തവണയും നീ അതിൽ വീഴുന്നു.”

ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് എഴുന്നേറ്റു.

“അടുത്ത തവണ വീഴില്ല.”

“കഴിഞ്ഞ തവണയും അതാണ് പറഞ്ഞത്.”

“ഈ തവണ സത്യമാണ്.”

നന്ദന പിന്നോട്ടുമാറി. മുഖത്ത് മങ്ങിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അടുത്ത നിമിഷം അത് അപ്രത്യക്ഷമായി.

“വരൂ.”

ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടുചെന്നു.

ഇത്തവണ അവൾ പതിവായി ഉപയോഗിക്കുന്ന പിടിയിലേക്ക് വരുമെന്ന് അവൻ കാത്തിരുന്നു. നന്ദന വലതുവശത്തേക്കു നീങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ശരീരം തിരിച്ചു. അവളുടെ കൈ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ അത് വ്യാജചലനമായിരുന്നു.

നന്ദന പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്നു. അവളുടെ കാൽ ആദിത്യന്റെ കണങ്കാലിൽ തട്ടി. തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ട നിമിഷം അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് സ്വന്തം തോളിനുമുകളിലൂടെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ വീണ്ടും നിലത്തുവീണു.

പുറത്തുനിന്നിരുന്ന മീര കൈയടിച്ചു.

“ഏഴായി!”

“എണ്ണണ്ട,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ എണ്ണിയില്ലെങ്കിൽ നീ മറക്കും.”

“ഞാൻ മറക്കില്ല.”

“അപ്പോൾ എത്രയായി?”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

കളരിപ്പുരയിൽ ചിരി പടർന്നു.

സുമലത മാത്രം ചിരിച്ചില്ല. അവൾ ആദിത്യന്റെ അരികിലെത്തി.

“എന്തുകൊണ്ടാണ് വീണത്?”