Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

വെളുത്ത വളയുടെ പരിശീലനം വേറൊരു വഴിയിലായിരുന്നു.

ആദ്യം സ്വന്തം ശക്തി നിയന്ത്രിക്കൽ.

പിന്നീട് മുറിവുകൾ തിരിച്ചറിയൽ.

രക്തത്തിൽ വിഷമോ രോഗമോ കണ്ടെത്തൽ.

ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ രോഗശാന്തിയെ ഉണർത്തൽ.

കാലം കടന്നപ്പോൾ മനുഷ്യശരീരത്തിനുള്ളിലെ ചലനങ്ങളെ സ്പർശമില്ലാതെയും മങ്ങിയരൂപത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ നേരിട്ടുള്ള സമ്പർക്കം കൂടുതൽ വ്യക്തത നൽകി.

സുമലത ചിലപ്പോൾ മൃഗങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നു. പരിക്കേറ്റ പക്ഷി. കാലൊടിഞ്ഞ നായ. വേട്ടക്കാരന്റെ കുടുക്കിൽ പെട്ട മാൻ.

ആദിത്യൻ അവയെ സുഖപ്പെടുത്തി.

എല്ലാ ജീവികളെയും രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഒരിക്കൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ ഒരു മാൻ അവന്റെ കൈകളിൽ മരിച്ചു. ശരീരത്തിലെ പല അവയവങ്ങളും തകർന്നിരുന്നു. വെളുത്ത വളയിലൂടെ ശക്തി നൽകിയിട്ടും ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി.

ആദിത്യൻ ഏറെനേരം അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.

“ഞാൻ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു.”

“അല്ല,” സുമലത പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് അതിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.”

“കുറച്ചുനേരം.”

“തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ?”

“നിന്റെ ശക്തിയിൽ അതിന്റെ ശരീരം ചലിക്കും. പക്ഷേ അതു സ്വന്തം ജീവൻ ആയിരിക്കില്ല.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

“അപ്പോൾ വെളുത്ത വളകൊണ്ട് മരിച്ച ശരീരം പ്രവർത്തിപ്പിക്കാമോ?”

“ശരീരത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളെ. രക്തചംക്രമണം നിർബന്ധിക്കാം. ശ്വാസകോശം ചലിപ്പിക്കാം. പേശികൾക്ക് നിർദേശം നൽകാം. പക്ഷേ ജീവൻ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ശരീരം മാത്രം പോരാ.”

“മഞ്ഞവള വേണം.”

“ഒരുപക്ഷേ.”

സുമലത മരിച്ച മാനിന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“നിനക്ക് കഴിയുന്ന കാര്യവും ചെയ്യേണ്ട കാര്യവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒന്നായിരിക്കില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ പതിഞ്ഞു.

കാലം കടന്നുപോകുന്നതിനൊപ്പം അഞ്ജനയോടുള്ള അവന്റെ സമീപനവും മാറി.

അതൊരു പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റമായിരുന്നില്ല.

ആദ്യം വെറും സഹതാപം.

സുമലതയുടെ