Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പെൺകുട്ടികളേക്കാൾ താഴെയാക്കുന്ന പരാമർശങ്ങൾ.

ആദിത്യൻ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഓരോ തവണയും അവൻ തുറന്നു തർക്കിച്ചില്ല. സുമലത അതിനെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു.

“എല്ലാ യുദ്ധവും ഉടനെ നടത്തേണ്ടതില്ല.”

“അന്യായം കാണുമ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കണോ?”

“മിണ്ടാതിരിക്കുക എന്നല്ല. ഏതു യുദ്ധം എപ്പോൾ നടത്തണമെന്ന് തീരുമാനിക്കണം. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് അധികാരമില്ല.”

“ഞാനാണ് അവകാശി.”

“അവകാശി. കാരണവർ അല്ല.”

സുമലത അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

“നീ ഓരോ കാര്യത്തിലും അത്തമാരെ പരസ്യമായി എതിർത്താൽ അവർ അഞ്ജനയെയും കുട്ടികളെയും കൂടുതൽ വെറുക്കും. നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അതിന്റെ വില കൊടുക്കേണ്ടത് അവരാണ്.”

“അപ്പോൾ എന്തുചെയ്യണം?”

“സ്ഥാനം നേടൂ. ആളുകളുടെ വിശ്വാസം നേടൂ. ഇല്ലത്തിന്റെ കണക്കുകൾ പഠിക്കൂ. തൊഴിലാളികളെ അറിയൂ. ബന്ധുക്കളുടെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കൂ. തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അധികാരം ലഭിച്ചശേഷം നിയമങ്ങൾ മാറ്റൂ.”

“അതുവരെ സഹിക്കണോ?”

“ചിലപ്പോൾ ക്ഷമ ഭീരുത്വമല്ല. ആക്രമിക്കാൻ ശരിയായ സമയം കാത്തിരിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്.”

ആദിത്യൻ ആ പാഠവും സ്വീകരിച്ചു.

സാവിത്രിയോടൊപ്പം ഇല്ലത്തിന്റെ കണക്കുകൾ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കൃഷിയിൽനിന്നുള്ള വരുമാനം.

കടകളുടെ വാടക.

നഗരത്തിലെ വ്യാപാരസ്ഥാപനങ്ങൾ.

തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി.

ക്ഷേത്രത്തിനായി നീക്കിവയ്ക്കുന്ന വിഹിതം.

കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കുള്ള ചെലവ്.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയുടെ സ്വത്തുക്കളും ഇനി അവന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലേക്കു വന്നു. അവിടെ പോകുമ്പോഴെല്ലാം മുത്തച്ഛന്റെ അഭാവം ആദ്യം വേദനിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ഓർമകൾ വേദനയ്ക്കൊപ്പം കരുത്തും നൽകി.

അച്യുതന്റെ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി.

സ്വകാര്യകുറിപ്പുകൾ വായിച്ചു.

വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചുള്ള ചില സൂചനകൾ കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ പൂർണവിവരണം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പല താളുകളും ആരോ നീക്കംചെയ്തതുപോലെ ഇടവേളകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിഹരനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രഹസ്യവും പരിഹരിക്കപ്പെട്ടില്ല.

സുമലത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നടത്തിയ പരിശോധനയിൽ മഞ്ഞവളയുടെ അമിതപ്രയോഗത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കണ്ടെത്തി.