Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അറിയില്ല.”

“അറിയേണ്ടത് അറിയാം.”

“ഇത് മുതിർന്നവരുടെ കാര്യമാണ്.”

“ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ കാര്യമാണ്.”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. പക്ഷേ അതിലെ ഉറപ്പ് എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.

“തൊഴിലാളികൾക്കുള്ള ധാന്യം നൽകാൻ മുത്തശ്ശിയുടെ അനുമതിയുണ്ട്. ചെറിയമ്മ അത് നടപ്പാക്കി. അതിൽ തെറ്റില്ല.”

മാലിനിയുടെ ഭർത്താവ് വിഷ്ണു തലകുനിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ലളിത ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സാവിത്രി ഊട്ടുപുരയുടെ അറ്റത്തുനിന്ന് എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

മാലിനി ആദിത്യനെ നോക്കി.

“നീ ഇപ്പോൾ ഇവളുടെ പക്ഷമാണോ?”

“ഇവിടെ പക്ഷമൊന്നുമില്ല. ശരിയും തെറ്റുമുണ്ട്.”

“നിന്റെ അമ്മയോട് എന്തു ചെയ്തവളാണെന്ന് മറന്നോ?”

ആ ചോദ്യം വായുവിൽ കത്തിപോലെ നിന്നു.

അഞ്ജനയുടെ മുഖം വിളറി.

അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ കോപത്തിന്റെ നിഴൽ ഉയർന്നു. കറുത്ത വള അതിനൊപ്പം ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ഉടനെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചു.

“എന്റെ അമ്മയോട് തെറ്റ് ചെയ്തത് എന്റെ അച്ഛനാണ്.”

മാലിനിയുടെ മുഖം മാറി.

“ചെറിയമ്മയ്ക്ക് പങ്കില്ലെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. എനിക്ക് എല്ലാം അറിയുകയും ഇല്ല. പക്ഷേ മരിച്ച ഒരാളുടെ തെറ്റുകളുടെ മുഴുവൻ ഭാരം ജീവനോടെ ബാക്കിയുള്ള ഒരാളുടെ മേൽ മാത്രം ഇടുന്നത് ശരിയല്ല.”

അഞ്ജന ആദിത്യനെ നോക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദിയേക്കാൾ വലിയൊരു വികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന നീതി.

“ഇനി ഭക്ഷണം കഴിക്കാം,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

അവളുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും അത് അന്തിമതീരുമാനമായിരുന്നു.

മാലിനി വീണ്ടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ആ സംഭവത്തിനുശേഷം അഞ്ജനയോടും മക്കളോടും തുറന്ന മോശം പെരുമാറ്റം കുറഞ്ഞു. പൂർണമായി അവസാനിച്ചില്ല. ചെറിയ വാക്കുകൾ. തീരുമാനങ്ങളിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കൽ. കുടുംബചർച്ചകളിൽ അവളുടെ അഭിപ്രായം ചോദിക്കാതിരിക്കൽ. അപർണയെയും അമൃതയെയും മറ്റുള്ള