Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നി.

മരിച്ച അമ്മയെ വഞ്ചിക്കുന്നതുപോലെ.

പക്ഷേ ഉടനെ സുമലതയുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തു.

ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് മറ്റൊരാളോടുള്ള സ്നേഹം ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.

അഞ്ജന ദേവികയല്ല.

അവൾ ആ സ്ഥാനം ചോദിച്ചിട്ടുമില്ല.

സ്വന്തമായി ഒരു സ്ഥാനം മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കാം.

അഞ്ജന ആ രാത്രി ഏറെനേരം മുറിയിൽ ഇരുന്നു. ആദിത്യൻ ഉറങ്ങുന്നതുവരെ. രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ അവൾ അവിടെയില്ല. പക്ഷേ മേശപ്പുറത്ത് ചൂടുവെള്ളവും കഞ്ഞിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ആദിത്യൻ അവളോട് ഇടയ്ക്കിടെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആദ്യം വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ.

പിന്നീട് അപർണയുടെയും അമൃതയുടെയും പഠനം.

ശേഷം മഹാദേവനെക്കുറിച്ച് ചെറിയ ചോദ്യങ്ങൾ.

അഞ്ജന എല്ലാത്തിനും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ചിലപ്പോൾ വ്യക്തമായി വിഷയം മാറ്റി. ചില ഓർമകൾ പറയുമ്പോൾ മുഖം മങ്ങും.

ആദിത്യൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചില്ല.

അവളുടെ വേദന അറിയാൻ അനുവാദമില്ലാതെ മനസ്സിലേക്കു കടക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് മാലിനി ഊട്ടുപുരയിൽ അഞ്ജനയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

“ഇവിടെ എന്തു വാങ്ങണം, ആരെ വിളിക്കണം എന്നൊക്കെ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ നീയാണോ?”

“ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല,” അഞ്ജന ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “സാവിത്രിയമ്മയോട് ചോദിച്ചിട്ടാണ് തൊഴിലാളികൾക്കുള്ള ധാന്യം എടുത്തത്.”

“അമ്മയോട് എപ്പോഴാണ് ചോദിച്ചത്?”

“രാവിലെ.”

“ഞാൻ കേട്ടില്ലല്ലോ.”

“എല്ലാ കാര്യവും അത്തയോട് പ്രത്യേകം പറയണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു.”

മാലിനിയുടെ മുഖം മുറുകി.

“മഹാദേവൻ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്തെ ശീലങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മാറിയില്ലേ?”

ഊട്ടുപുര നിശ്ശബ്ദമായി.

അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് പഴയ മുറിവ് തുറന്നതുപോലെ വേദന തെളിഞ്ഞു. അപർണയും അമൃതയും തലകുനിച്ചു.

ആദിത്യൻ ഭക്ഷണം നിർത്തി.

“ചെറിയമ്മ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

മാലിനി അവന്റെ മുൻപിൽ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഉണ്ണിക്കു കാര്യങ്ങൾ