Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

കാരണവനല്ലേ.”

“കളരിയിൽ കാരണവനില്ല.”

“പുറത്ത്?”

“പുറത്തും നീ ഇതുവരെ കാരണവനായിട്ടില്ല.”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.

“ഒരു ആഴ്ചകൂടി.”

“അതുകൊണ്ട്? ഇന്ന് ജയിക്കില്ല.”

“പതിനെട്ടായാൽ ജയിക്കുമോ?”

“പ്രായം കൂടിയാൽ വിദ്യ വരില്ല.”

“അധികാരം വരും.”

നന്ദന അവനെ നോക്കി.

“അധികാരം കിട്ടുമ്പോൾ നീ മാറുമോ?”

ചോദ്യം അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു.

“എന്തിന് മാറണം?”

“ആളുകൾ മാറും.”

“ഞാനും മാറുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”

നന്ദന ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“നിനക്കുള്ളിൽ രണ്ടു സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.

അവൾ വളകളെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞോ?

“എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്?”

“ഒന്ന് എല്ലാവരെയും സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് കരുതുന്ന ആദി. മറ്റൊന്ന് എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് കരുതുന്ന പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ അവകാശി.”

അവൻ ആശ്വാസം പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.

“രണ്ടിലും തെറ്റെന്താണ്?”

“സംരക്ഷണം ചിലപ്പോൾ നിയന്ത്രണമായി മാറും.”

“നീ ചെറുമുത്തച്ഛനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു.”

“അദ്ദേഹം എവിടെയാണെന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ലല്ലോ.”

ആദിത്യൻ മുഖം തിരിച്ചു.

“തീർത്ഥയാത്രയിൽ.”

“മൂന്നു വർഷമോ?”

“സന്യാസിമാർക്ക് സമയം പ്രശ്നമല്ല.”

നന്ദന അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.

“അധികാരം കിട്ടുമ്പോൾ നീ ആരെയും സ്വന്തം ആളെന്ന പേരിൽ അടിമയാക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

“ഇപ്പോൾ ഇല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത്.”

അവൾ എഴുന്നേറ്റു.

“നാളെ വീണ്ടും പോരാട്ടമുണ്ട്.”

“നാളെ ഞാൻ ജയിക്കും.”

“മൂന്നു വർഷമായി നീ പറയുന്നതാണ്.”

നന്ദന നടന്നു.

ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

മൂന്നു വർഷത്തിനുള്ളിൽ സുമലതയുമായുള്ള അവന്റെ ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴപ്പെട്ടു.

അവൾ അവനെ “ഉണ്ണീ” എന്നുതന്നെ വിളിച്ചു. എന്നാൽ ശബ്ദത്തിൽ ഗുരുവിന്റെ കടുപ്പത്തോടൊപ്പം അമ്മയുടെ കരുതലും ചേർന്നു.

മുറിവോ അസുഖമോ വന്നാൽ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.