Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പരിശീലനത്തിൽ പരിക്കേറ്റാൽ ശാസിച്ചു.

അധികം ശക്തി ഉപയോഗിച്ചാൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം മാത്രമേ അടുത്ത അഭ്യാസം അനുവദിക്കൂ.

രാത്രിയിൽ വളകളുടെ പ്രവർത്തനം പഠിക്കുമ്പോൾ ക്ഷീണം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ഉടനെ തിരിച്ചറിയും.

ആദിത്യനും അവളെ ചെറിയമ്മ എന്നതിലപ്പുറം കണ്ടുതുടങ്ങി.

മുത്തച്ഛന്റെ മരണത്തിനുശേഷം തന്റെ തകർന്ന ലോകം വീണ്ടും ക്രമപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യയായി.

ശക്തിയുടെ അഹങ്കാരത്തിൽനിന്ന് സംരക്ഷിച്ച ഗുരുവായി.

തന്റെ ഇരുണ്ട ചിന്തകൾ പോലും ഭയമില്ലാതെ കേട്ട ഒരാളായി.

ഒരിക്കൽ അവൻ സുമലതയോട് നേരിട്ട് ചോദിച്ചു:

“ചെറിയച്ഛനെ ഇപ്പോഴും ഓർക്കാറുണ്ടോ?”

അവർ പള്ളിമേടയുടെ പിന്നിലെ കുളത്തിനരികിലായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചം വെള്ളത്തിൽ ചുവപ്പായി കിടന്നു.

“എല്ലാ ദിവസവും.”

“കാലം കടന്നാൽ ദുഃഖം കുറയുമെന്നല്ലേ പറയുന്നത്?”

“വേദനയുടെ രൂപം മാറും. കുറയണമെന്നില്ല.”

“കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ ദുഃഖവും?”

സുമലത അവനെ നോക്കി.

ആദിത്യൻ ചോദ്യം പിൻവലിക്കണമെന്നു വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ മുഖം തിരിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.

“അതും.”

“എന്നെ മകനായി കാണുന്നുണ്ടോ?”

ചോദ്യം പുറത്തുവന്നശേഷമാണ് അതിന്റെ ഭാരം അവന് മനസ്സിലായത്.

സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൾ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നീട് കൈ നീട്ടി അവന്റെ കവിളിൽവച്ചു.

“കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ?”

ആദിത്യന്റെ തൊണ്ട മുറുകി.

“എനിക്ക് ചിലപ്പോൾ അമ്മ എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്ന് ഓർമയില്ല.”

“നിനക്ക് അവളെ മറന്നിട്ടില്ല.”

“മുഖം മങ്ങിപ്പോകുന്നു.”

“മുഖം മറന്നാലും സ്നേഹം മറക്കില്ല.”

“നിങ്ങളെ അമ്മയായി കണ്ടാൽ അത് തെറ്റാണോ?”

“സ്നേഹത്തിന് ഒരൊറ്റ സ്ഥാനം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

സുമലത അവന്റെ തല സ്വന്തം തോളിലേക്കു ചേർത്തു.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി അവൻ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദമായി