Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

കരഞ്ഞു.

അഞ്ജനയോടുള്ള ബന്ധവും പതുക്കെ അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ളതുപോലെ വളർന്നു.

അവൾ ഒരിക്കലും അത് ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല.

ആദിത്യൻ അനുവാദം നൽകുന്നത്ര മാത്രം അടുത്തുവന്നു.

അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിച്ചു.

നീലകണ്ഠത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ യാത്രയ്ക്കായി ഔഷധങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഒരുക്കി.

അപർണയെയും അമൃതയെയും ശാസിക്കുന്നതുപോലെ ചിലപ്പോൾ ആദിത്യനെയും ശാസിച്ചു.

“രാത്രി വീണ്ടും പഠിച്ചിരുന്നോ?”

“ഇല്ല.”

“കണ്ണുകൾ കണ്ടാൽ അറിയാം.”

“കുറച്ച് വായിച്ചു.”

“കുറച്ച് എന്നുവച്ചാൽ?”

“രണ്ടുമണിവരെ.”

“ഇന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ പരിശീലനം വേണ്ട.”

“അമ്മ ചെറിയമ്മയോട് പറയുമോ ?”

“സുമയോട് ഞാൻ പറയാം.”

“ചെറിയമ്മ കേൾക്കില്ല.”

“കേൾക്കും. നിന്റെ ഉറക്കത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞാൽ ആദ്യം അവൾ നിന്നെ ശാസിക്കും.”

ആദിത്യന് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അഞ്ജന പുഞ്ചിരിച്ചു. ആദ്യമായി അറിയാതെയെങ്കിലും ആദി അവളെ അമ്മ എന്ന് വിളിച്ച ദിവസമായിരുന്നു അത്.

അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ അവളുടെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത ശാന്തത തെളിഞ്ഞു.

പക്ഷേ ലളിതയുടെയും മാലിനിയുടെയും പഴയ വിരോധം പൂർണമായി മാറിയില്ല.

അവർ ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ സൂക്ഷിച്ചു.

അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ചെറിയ വാക്കുകൾ പുറത്ത് വരും.

ഒരിക്കൽ വരാന്തയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അകത്തെ മുറിയിൽനിന്ന് മാലിനിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“ഉണ്ണിയെ കൈയിലെടുക്കാൻ നിനക്കു നല്ല കഴിവുണ്ട്.”

“ഞാൻ ആരെയും കൈയിലെടുത്തിട്ടില്ല,” അഞ്ജന പറഞ്ഞു.

“അവന്റെ അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് കയറാൻ ശ്രമിക്കണ്ട.”

“ഞാൻ ദേവികയുടെ സ്ഥാനം ചോദിച്ചിട്ടില്ല.”

“പിന്നെ ഇപ്പോൾ കാണിക്കുന്ന സ്നേഹം എന്തിനാണ്?”

“അവൻ എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മകനാണ്.”

“അതുകൊണ്ടോ? അതോ കാരണവനാകാൻ പോകുന്നതുകൊണ്ടോ? ”

“അതോ ഇനി അവനേയും എന്റെ ഉടപ്പിറപ്പിനെ വശീകരിച്ച പോലെ വശീകരിക്കുമോ?”

ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ കോപം ഉയർന്നു.