Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മുന്നിൽ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

കറുത്ത വളയുടെ തട്ട് ശൂന്യം. വെളുത്ത വളയുടെ തട്ട് ശൂന്യം. മഞ്ഞവള അതിന്റെ തട്ടിൽ ശാന്തമായി കിടന്നു.

സുമലത കൽപ്പീഠത്തിനരികിൽ ഇരുന്നു.

“ഞാൻ പറഞ്ഞുതരുന്നതിനെക്കാൾ നീ നേരിട്ട് കാണുന്നതാണ് നല്ലത്.”

ആദിത്യന് അവൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മനസ്സിലായി.

“ഓർമ വായിക്കണോ?”

“അതെ.”

“എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രകാലം കാത്തിരുന്നു?”

“നീ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.”

“ഇപ്പോൾ തയ്യാറാണോ?”

“നീ കാരണവനാകാൻ പോകുന്നു. ഇനി ചില സത്യങ്ങളിൽനിന്ന് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ അവ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നത് ശരിയല്ല.”

സുമലത നിലത്തു വിരിച്ചിരുന്ന കട്ടിയുള്ള പായയിലേക്കു നീങ്ങി. ആദിത്യനോട് ചുമരിൽ ചാരിയിരിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. അവൻ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തല അവന്റെ മടിയിൽവച്ചു.

മൂന്നു വർഷം മുൻപ് ഇതേ മുറിയിൽ സംഭവിച്ച നിമിഷം ആദിത്യന് ഓർമവന്നു. അന്ന് അവളെ വിശ്വസിക്കാമോ എന്നു പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു. ഇന്ന് അവൾ കണ്ടെത്തിയ സത്യം കാണാനാണ്.

“നിനക്കാവശ്യമായ ഓർമകൾ മാത്രം തുറന്നുവയ്ക്കാം,” സുമലത പറഞ്ഞു. “നീ അവയുടെ ഒഴുക്കിനെ പിന്തുടരണം. മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് പോകരുത്.”

“ശ്രമിക്കാം.”

“ശ്രമിക്കുകയല്ല. നിയന്ത്രിക്കണം.”

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

“തുടങ്ങൂ.”

ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ ഉണർത്തി. വലതുകൈയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. അത് കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും പൂർണവൃത്തമായി രൂപപ്പെട്ടു.

അവൻ കൈ സുമലതയുടെ നെറ്റിയിൽവച്ചു. ആദ്യനിമിഷം ഇരുട്ടായിരുന്നു. പിന്നെ മഴയുടെ ശബ്ദം. ഈ മുറിക്കു പുറത്തുള്ള മഴയല്ല. മറ്റൊരു സ്ഥലം. മറ്റൊരു കാലം.

ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ മലഞ്ചരിവുകളും കാടുകളും തെളിഞ്ഞു. മഴയിൽ കുതിർന്ന ചെറുവഴി. അകലെയായി ഏതാനും വീടുകൾ. അതിനപ്പുറം മഞ്ഞുമൂടിയ മലകൾ.

പ്ലാനാശ്ശേരി.

സുമലതയുടെ ഓർമയിലൂടെ ആദിത്യൻ അവിടെയെത്തി. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.