Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പറയരുത്.”

“ഞാൻ ആണയിടുന്നു.”

സുമലത തലകുലുക്കി. അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ആദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:

“ചെറിയമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അമ്മയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടോ?”

സുമലതയുടെ ശരീരം നിശ്ചലമായി. മുറിയിലെ വിളക്കിന്റെ നാളം ചെറുതായി വിറച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

“എന്തിനാണ് ചോദിച്ചത്?”

“ഞാൻ കണ്ടതുകൊണ്ട്.”

കുറച്ചുനേരം അവൾ മിണ്ടിയില്ല. പിന്നീട് പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. മുഖത്ത് കോപമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ആദിത്യൻ അപൂർവമായി മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു ദൗർബല്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നിനക്ക് കാണേണ്ട ഓർമകളിൽ അതുണ്ടായിരുന്നില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“അതിന്റെ വേദന മറ്റെല്ലാറ്റിനോടും ചേർന്നിരുന്നു. ഞാൻ മനഃപൂർവം തിരഞ്ഞതല്ല.”

“അറിയാം.”

“ക്ഷമിക്കണം.”

സുമലതയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

“ഞാൻ ഹരിദേവനെ വഞ്ചിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല.”

“എനിക്കറിയാം.”

“മഹാദേവനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല.”

“അതും അറിയാം.”

“അപ്പോൾ നീ എന്താണ് എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത്?”

ആദിത്യൻ മറുപടി കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

“ചെറിയമ്മ ഇപ്പോഴും ആ വേദന ഒറ്റയ്ക്ക് വഹിക്കുന്നതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയണം. ഞാനും ഒരു വളധാരിയാണ്. എനിക്കും…” അവൻ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ നിയന്ത്രണം തകർന്നു.

സുമലത മുഖം തിരിച്ചു. ആദ്യം ഒരു കണ്ണുനീർത്തുള്ളി മാത്രം. പിന്നെ മറ്റൊന്ന്. അവൾ അതു തുടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.

“നീ എനിക്ക് മകനെപോലെയാണ്. അല്ല, മകൻ തന്നെയാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ.”

“ചോദിച്ചതിൽ ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അറിയണം. ചെറിയമ്മക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടോ?”

“അതാണ് എന്നെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.”

അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി. എങ്കിലും അവൾ തുടർന്നു.

“അസാധ്യമായിരുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിച്ചപ്പോൾ അതിനെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ സ്വഭാവം. ഹരിദേവന്റെ മനുഷ്യസ്വഭാവം. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞെടുത്ത തീരുമാനം.