Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ആരുടെയും കുറ്റമല്ല.”

അവൾ കൈകൾ നെഞ്ചിനു മുന്നിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അറിയുന്നു. മറ്റൊരു വഴിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഹരിദേവനോടൊപ്പം അല്ല. ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ സ്വീകരിക്കാനാവാത്ത ഒരു വഴിയിൽ. എന്നാലും സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നത് നിങ്ങൾ തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്തുവെന്നർഥമല്ല.”

“എന്റെ മനസ്സിന് അത് അറിയാം.”

സുമലത നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു.

“പക്ഷേ ഇവിടെയുള്ള ശൂന്യതയ്ക്ക് അറിയില്ല.”

അവൾ കരച്ചിൽ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല. ആദിത്യൻ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ നിന്നു. പിന്നീട് അവളുടെ അടുത്തെത്തി.

സുമലത പിന്നോട്ടുമാറിയില്ല.

അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആദ്യമായി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടിയും ആശ്വാസം സ്വീകരിക്കുന്ന അമ്മയും ആരാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.

അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചു. വർഷങ്ങളോളം അടക്കിവച്ച ദുഃഖം പുറത്തുവന്നു. ഹരിദേവന്റെ മരണം. മാതൃത്വത്തിന്റെ നഷ്ടം. മഹാദേവനെക്കുറിച്ചുള്ള വെറുപ്പ്.

ഒരു നിമിഷം മനസ്സിൽ ഉയർന്ന ഇരുണ്ട ചിന്തകളെക്കുറിച്ചുള്ള ലജ്ജ.

എല്ലാം.

“ചെറിയമ്മ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ മനസ്സിൽ ആ ചിന്ത വന്നത് തന്നെ തെറ്റാണ്.”

“ചിന്തയും തീരുമാനവും ഒന്നല്ലെന്ന് ചെറിയമ്മ തന്നെയല്ലേ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്?”

സുമലതയുടെ കരച്ചിൽ നിമിഷനേരം നിന്നു.

ആദിത്യൻ തുടർന്നു:

“കോപത്തിൽ ഒരാളെ കൊല്ലണമെന്ന് ചിന്തിച്ചവൻ കൊലയാളിയല്ല. ഭയന്നോടണമെന്ന് തോന്നിയവൻ ഭീരുവുമല്ല. നിറവേരാത്ത ആഗ്രഹത്തിന്റെ വേദനയിൽ മറ്റൊരു ജീവിതം ചിന്തിച്ചവൾ വഞ്ചകയുമല്ല.”

അവൾ പതുക്കെ അവനിൽനിന്ന് മാറി. കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

“എന്റെ വാക്കുകൾ എനിക്കെതിരെ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിച്ചല്ലോ.”

“ഗുരു നല്ലതായതുകൊണ്ട്.”

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് വേദനയ്ക്കിടയിലും മങ്ങിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“ഇന്ന് കണ്ടത് മറക്കൂ.”

“മറക്കില്ല.”

അവളുടെ മുഖം വീണ്ടും മുറുകി.

“എന്ത്?”

“ഓർമ മായ്ക്കരുതെന്ന് ചെറിയമ്മ