Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ദിശയ്ക്കും പ്രത്യേകമായ കൈമുദ്ര. ഓരോ മന്ത്രത്തിനും വ്യത്യസ്തമായ ശ്വാസതാളം. ചില ചുവടുകൾ കളരിയിലെ വടിവുകളെ ഓർമിപ്പിച്ചു. മറ്റുചിലത് ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച പ്രാണായാമക്രമങ്ങളെ.

വൃത്തത്തിനുചുറ്റും ഒരിക്കൽ നടന്നു.

പിന്നെ രണ്ടാമതും.

മൂന്നാമത്തെ ചുറ്റലിൽ വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ ഒരേസമയം ഉയർന്നു. മുറിയിൽ കാറ്റില്ല. എന്നിട്ടും തീനാളങ്ങൾ കിഴക്കോട്ടു ചരിഞ്ഞു.

ലളിത പെട്ടെന്ന് നിന്നു. ആദിത്യന്റെ നെറ്റിയിൽ മഞ്ഞളും കുങ്കുമവും ചേർത്ത അടയാളം വരച്ചു.

“ഞാൻ പറയുന്നത് ആവർത്തിക്കൂ.”

അവൾ ഓരോ വാചകവും ചൊല്ലി.

“ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ വാതിലുകൾ ഞാൻ കാക്കും.”

ആദിത്യൻ ആവർത്തിച്ചു.

“ഇതിന്റെ അകത്തുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കും.”

അവൻ ആവർത്തിച്ചു.

“ഇതിന്റെ സമ്പത്ത് സ്വന്തം ആഗ്രഹത്തിനല്ല, ഇതിനെ ആശ്രയിക്കുന്നവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കും.”

ആ വാചകത്തിൽ ചെറിയൊരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു.

അവൻ ആവർത്തിച്ചു.

“പൂർവികർ അടച്ചുവച്ചതെല്ലാം കൗതുകത്തിനായി തുറക്കില്ല.”

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ലളിതയുടെ മുഖത്തേക്കുയർന്നു.

അവൾ യാതൊരു പ്രത്യേക ഭാവവും കാണിച്ചില്ല.

എന്നാൽ ആ വാചകം അവന്റെ ഉള്ളിൽ തങ്ങി.

പൂർവികർ അടച്ചുവച്ചത്.

ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയോ?

ആറു വളകളുടെ രഹസ്യമോ?

മഹാദേവന്റെ ഓർമകളോ?

ലളിതയ്ക്കു ശരിക്കും എത്രമാത്രം അറിയാം?

അവൾ ചടങ്ങിന്റെ അവസാനമന്ത്രം ചൊല്ലി. ആദിത്യന്റെ തലയിൽ കൈവച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.

“ഇനി നീയാണ് പുതുശ്ശേരിയുടെ കാരണവർ.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.

അതോടൊപ്പം മറ്റെന്തോ.

ആശ്വാസമോ?

ഭയമോ?

ആദിത്യന് നിശ്ചയിക്കാനായില്ല.

ലളിത പൂജാസാധനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്താൻ തിരിഞ്ഞു. ഉപയോഗിച്ച പൂക്കൾ ഒരു താലത്തിലേക്കു മാറ്റി. വിളക്കുകളുടെ തിരികൾ താഴ്ത്തി.

ഇതാണ് അവസരം.

സുമലത ഇവിടെയില്ല.

അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ചിന്ത മുഖം നോക്കിത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കിയേനേ. അനുമതിയില്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടക്കുന്നതിനു മുൻപ് തടയുകയും ചെയ്യും.