Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അടുത്ത നിമിഷം വെളുത്ത വളയെ വിളിച്ചുണർത്തി.

പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം കൈത്തണ്ടയ്ക്കുചുറ്റും തെളിഞ്ഞു. ശരീരത്തിലൂടെ അസാധാരണമായ ശക്തി പാഞ്ഞു. സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് മന്ദമായതുപോലെ അവന് തോന്നി. അഞ്ജനയുടെ ചുവടുകൾ ദൂരെയായി നീങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് അവൻ മുറിക്കു പുറത്തേക്കു പാഞ്ഞു.

ഒരു കണ്ണിറുക്കുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ അവളുടെ അരികിലെത്തി.

അഞ്ജന രണ്ടാം നിലയിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.

“അമ്മേ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”

അഞ്ജന ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ ഇത്രവേഗത്തിൽ എങ്ങനെ തന്റെ അരികിലെത്തിയെന്ന് അവൾക്കു മനസ്സിലായില്ല. ആദ്യം അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കാണ് നോക്കിയത്.

അവിടെ ഭയവും കുറ്റബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശേഷം അവളുടെ നോട്ടം താഴേക്കു നീങ്ങി.

ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന വെളുത്ത വള.

അഞ്ജനയുടെ മുഖത്തുനിന്ന് രക്തം വാർന്നുപോയതുപോലെ വിളറി.

മഹാദേവന്റെ കൈയിൽ പലതവണ കണ്ടിരുന്ന മറ്റൊരു പ്രകാശം അവളുടെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു. കറുപ്പ്. രാത്രിപോലെ ഇരുണ്ടത്. അതു തെളിയുമ്പോഴെല്ലാം തന്റെ ചിന്തകളും തീരുമാനങ്ങളും തന്റേതല്ലാതായി മാറിയിരുന്ന രാത്രികൾ.

ഇപ്പോൾ അവന്റെ മകന്റെ കൈയിൽ മറ്റൊരു വള.

“കൈ വിട്.”

അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“ആദ്യം ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”

“കൈ വിടാനാണ് പറഞ്ഞത്.”

ആദിത്യൻ പിടി അയച്ചു. പക്ഷേ പൂർണമായി മാറിയില്ല.

“അത് അമ്മ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല.”

അഞ്ജന അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കൈ ഉയർന്നു.

സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ചു അവളുടെ കൈപ്പത്തി ആദിത്യന്റെ കവിളിൽ പതിച്ചു.

ശബ്ദം ഇടനാഴിയിലാകെ മുഴങ്ങി.

വെളുത്ത വളയുടെ സംരക്ഷണം കാരണം പ്രഹരം അവന്റെ ശരീരത്തെ വേദനിപ്പിച്ചില്ല. എങ്കിൽകൂടിയും അവന്റെ മുഖത്തൊരു പാട് ശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിവുള്ള അടിയായിരുന്നു അത്.