Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

എന്നാൽ അഞ്ജനയുടെ കണ്ണിലെ വേദന അവനെ അതിനേക്കാൾ ശക്തമായി മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

“എന്റെ മനസ്സിൽ കയറി ഞാൻ എന്താണ് വിചാരിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

അവന് അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻപോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അഞ്ജനയുടെ ഭയം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. മകന്റെ കൈയിൽ തെളിഞ്ഞ വെളുത്ത വളയല്ല അവൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ കണ്ടത്.

മഹാദേവനെയാണ്.

അവന്റെ ശക്തിയെ.

അവന്റെ രഹസ്യങ്ങളെ.

അവന്റെ വഞ്ചനകളെ.

“ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.”

“നിന്റെ അച്ഛനും ആദ്യമൊക്കെ അങ്ങനെതന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്.”

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞയുടനെ അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് പശ്ചാത്താപം തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൾ അത് പിൻവലിച്ചില്ല.

തിരിഞ്ഞ് പടികൾ കയറി. അപ്പോഴാണ് താൻ നഗ്നനാണെന്നുള്ള ബോധം അവനു വന്നത്. അവൻ ഓടി സ്വന്തം മുറിയിൽ നിന്നും മുണ്ട് മാത്രം എടുത്തു ഉടുത്ത് അഞ്ജനേടെ പിറകെ ഓടി.

ഈ സമയം കൊണ്ട് അഞ്ജന രണ്ടാം നിലയുടെ തെക്കുഭാഗത്തുള്ള സ്വന്തം മുറിയിൽ കയറി വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ചു. അകത്തുനിന്ന് കുറ്റിയിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

ആദിത്യൻ വാതിലിനു മുന്നിലെത്തി.

“അമ്മേ.”

മറുപടിയില്ല.

അവൻ മൃദുവായി വാതിലിൽ മുട്ടി.

“വാതിൽ തുറക്ക്. ഞാൻ എല്ലാം പറയാം.”

അകത്തുനിന്ന് യാതൊരു പ്രതികരണവും ഉണ്ടായില്ല.

“എന്റെ പക്കൽ രണ്ടു വളകളുണ്ട്. പക്ഷേ ഞാൻ അവയെ ആരെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മേടെ മേൽ ഒരിക്കലും ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.”

അവൻ പറഞ്ഞതിൽ അവസാനത്തെ വാചകം പൂർണമായ സത്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാം പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ?

ഹരിഹരന്റെ മരണം?

മഞ്ഞവള?

സുമലതയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം?

പ്ലാനാശ്ശേരി?

മഹാദേവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതാണെന്ന സംശയം?

അഞ്ജനയെ സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ അവനിൽനിന്ന് മറച്ചുവച്ച മൂന്ന് വർഷത്തെ അന്വേഷണങ്ങൾ? അതോ ഇതെല്ലാം അമ്മക്ക്