Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് താൻ കണ്ട ഓർമകൾ അവിടെ ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.

ലളിതയുടെ മനസ്സിലെ മുദ്ര തുറന്നിട്ടില്ല.

അതിനെ തകർത്തുമില്ല.

എങ്കിലും അതിനുള്ളിലൂടെ കടന്നു.

അതുകൊണ്ട് മുദ്രയ്ക്ക് കേടുണ്ടായിരിക്കുമോ?

ലളിതയ്ക്ക് പിന്നീട് ഓർമകൾ സ്വയം തിരികെ വരുമോ?

കറുത്ത വളയുടെ പഴയ അടയാളം താൻ സ്പർശിച്ചതിലൂടെ മറ്റാരെങ്കിലും അതറിഞ്ഞിരിക്കുമോ?

ഉത്തരമില്ല.

താൻ കണ്ടത് സുമലതയോട് ഉടൻ പറയണോ? ഉടനെ വേണ്ടായിരിക്കും എന്നവന് തോന്നി.

പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് കണ്ടതിന്റെ യഥാർഥ അർഥം മനസ്സിലാക്കണം. ലളിതയുടെ ഓർമ യാഥാർഥ്യമാണോ, കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് സൃഷ്ടിച്ച വ്യാജദൃശ്യമാണോ എന്നു പരിശോധിക്കാതെ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല.

അവർ ഇല്ലത്തിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ പരസ്പരം അധികം സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ ലളിത അവനോടു ചേർന്ന് നടന്നു. അവർ നടക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ നിതംബത്തിൽ ഉരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവൾ അവനോടു കൂടുതൽ ചേർന്നു നടന്നു.

അവൻ രണ്ടും കല്പിച്ചു അവളുടെ നിതംബത്തിൽ മെല്ലെ അമർത്തി. അവളിൽ നിന്നു എതിർപ്പ് ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല, ലളിത ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ വിശപ്പിനെയും ദിവസത്തെ ചടങ്ങുകളെയും കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദിത്യൻ ആവശ്യമായിടത്ത് മൂളി. പുറമേ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഭാവം നിലനിർത്തി അവൻ അവളുടെ നിതംബങ്ങളെ തഴുകി നടന്നു.

പടിപ്പുരയിലെത്തിയപ്പോൾ ഊട്ടുപുരയിൽനിന്നുള്ള മണം അവരെ തേടിയെത്തി.

നെയ്യ്.

വറുത്ത മസാലകൾ.

പായസം.

പപ്പടം.

മാംസവിഭവങ്ങൾ.

ലളിത ചിരിച്ചു.

“ഇത്രയും മണം വന്നിട്ടും നീ വിശപ്പുകൊണ്ട് വീഴാതിരുന്നത് അത്ഭുതം.”

ആദിത്യനും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“കാരണവനായിട്ട് ആദ്യദിവസംതന്നെ പൂജാമുറിയിൽ ബോധംകെട്ടുവീണാൽ മോശമല്ലേ.”

അവർ മുറ്റത്തേക്കു കടന്നപ്പോൾ മീര ഓടിവന്നു. അവൻ തന്റെ കൈ