Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അതിൽ തൃപ്തയായില്ല.

“വലിയ പൂജയാണോ?”

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“കുറച്ച് പ്രത്യേകമാണ്.”

“അപ്പോൾ ആദിയേട്ടന്റെ മുഖം എല്ലാവർക്കും അറിയുന്നതല്ലേ നല്ലത്?” മീര ചോദിച്ചു. “പ്രശസ്തനായാൽ കൂടുതൽ ആളുകൾ പൂജ ചെയ്യാൻ വിളിക്കില്ലേ?”

സുമലത ചിരിച്ചു.

“ഈ കുടുംബത്തിലെ പുരുഷന്മാർ ചെയ്യുന്ന ചില പൂജകൾക്ക് പ്രശസ്തി സഹായമല്ല, മോളേ. ആരും തിരിച്ചറിയാത്തതാണ് നല്ലത്.”

മീരയ്ക്ക് അത് കൂടുതൽ കൗതുകമുണ്ടാക്കി.

“ആരും കാണാത്ത പൂജയോ?”

“ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ,” മായ അവളുടെ ഇലയിലേക്കു പപ്പടം പൊട്ടിച്ചിട്ടു.

സാവിത്രി സുമലതയെ നോക്കി.

“ആദ്യത്തെ പൂജ എത്ര അടിയന്തരമാണ്?”

“ഇതിനകം അല്പം വൈകി.”

സുമലതയുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.

“അദ്ദേഹം നാളെതന്നെ പുറപ്പെടുന്നതാണ് നല്ലത്.”

അദ്ദേഹമോ? ആദി മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു. കാരണവനെ ചെറിയമ്മയും ബഹുമാനിക്കുന്നോ?

“നാളെയോ?” അഞ്ജന ചോദിച്ചു.

അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ആശങ്ക മറയ്ക്കാനായില്ല.

“അതെ.”

“സ്ഥാനമേറ്റ അടുത്ത ദിവസംതന്നെ?”

“ഇനിയും വൈകുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.”

ഈ സംഭാഷണത്തിന്റെ യഥാർഥ അർഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവർ നാലോ അഞ്ചോ പേർ മാത്രമാണെന്ന് ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവന്റെ അച്ഛന്റെയും ചെറിയച്ഛന്റെയും മരണത്തിനുശേഷം ആരെങ്കിലും പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാകാം. രാജകീയമായി കാരണവർ സ്ഥാനമേറ്റെന്നു പുറത്തറിഞ്ഞാലും ആദിത്യന്റെ മുഖം എല്ലാവർക്കും പരിചിതമല്ല. ബാല്യത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലാണ് കഴിഞ്ഞത്. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷം പുറത്തുള്ളവരെ കാണാതെ പഠനത്തിലും ഇല്ലത്തിന്റെ ഭൂമികളിലുമായിരുന്നു.

അതൊരു മറയാകാം.

സുമലത അതുതന്നെ പറഞ്ഞു.

“മഹാദേവൻ തിരുമേനിയുടെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണശേഷം ചിലർ ഈ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഇല്ലത്തിലെ സ്ഥിരം ആളുകളുടെ മുഖങ്ങൾ അവർക്കു പരിചിതമായിരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.”

അവൾ ‘ചാരന്മാർ’ എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചില്ല.

പക്ഷേ അർഥം വ്യക്തമായിരുന്നു.