Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ആദിത്യൻ തോളുകൾ അല്പം താഴ്ത്തി. നോട്ടത്തിലെ ഉറപ്പ് കുറച്ചു. മുഖത്ത് ക്ഷീണത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ കൊണ്ടുവന്നു.

സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തോട് പരിചയപ്പെടുത്തി.

“മാധവൻ.”

ശബ്ദത്തിൽ കാരണവന്റെ കടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

“എന്റെ പേര് മാധവൻ.”

ഇത്തവണ ശബ്ദം മൃദുവായി. തൊഴിൽ അപേക്ഷിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വിനയം. എന്നാൽ പൂർണമായ വിധേയത്വമല്ല.

അവന് തൃപ്തിയായില്ല.

പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനു മുമ്പ് പലതവണ പരിശീലിച്ചു.

മാധവൻ ദുർബലനല്ല.

അവൻ തകർന്ന കുടുംബത്തിലെ യുവാവാണ്. സ്വത്തും സ്ഥാനവും നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ. എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസവും ആത്മാഭിമാനവും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

അതാണ് അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്.

വാതിലിൽ മുട്ടുകേട്ടു.

“ഉണ്ണീ?”

അഞ്ജന.

ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറന്നു.

അവൾ ആദ്യം അവന്റെ മുഖത്തേക്കും പിന്നെ സാധാരണവസ്ത്രങ്ങളിലേക്കും നോക്കി. തോളിൽ തൂക്കിയ പഴകിയ സഞ്ചി കണ്ടപ്പോൾ മുഖത്ത് ആശങ്ക വർധിച്ചു.

“ഇതാണോ യാത്രാവേഷം?”

“അതെ.”

“നിന്നെ കണ്ടാൽ…”

അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

“കാരണവനെപ്പോലെ തോന്നുന്നില്ലേ?”

“എന്റെ മകനെപ്പോലെയാണ് തോന്നുന്നത്.”

അഞ്ജന മുറിയിലേക്കു കടന്നില്ല. വാതിലിനരികിൽത്തന്നെ നിന്നു.

“എല്ലാവരും താഴെ കാത്തിരിക്കുന്നു.”

“ഞാൻ വരാം.”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനടക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യൻ വിളിച്ചു.

“അമ്മേ.”

അഞ്ജന നിന്നു.

“ഇന്നലെ പറഞ്ഞതെല്ലാം…”

“ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ കോപമില്ല. എന്നാൽ വേദന ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“നീ സുരക്ഷിതമായി തിരികെ വരൂ. അതിനുശേഷം സംസാരിക്കാം.”

ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.

അഞ്ജന താഴേക്കു പോയി. അവൻ സഞ്ചിയെടുത്ത് പിന്നാലെ നടന്നു.

ഒന്നാം നാലുകെട്ടിലെത്തുമ്പോൾ യാത്രയയപ്പിനായി കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും കാത്തുനിന്നിരുന്നു. സാധാരണ രഹസ്യപൂജയ്ക്കു പോകുന്ന ഒരാളുടെ യാത്രയല്ല. പുതുതായി സ്ഥാനമേറ്റ കാരണവർ ആദ്യമായി കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ കടമ ഏറ്റെടുക്കുന്ന ദിവസം.

സാവിത്രി മരക്കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. അരികിൽ പൂജയ്ക്കുള്ള ചെറിയ