Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നിലൂടെ നടന്നു. അവൻ ഒരു ലളിതമായ ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ചിരുന്നു. മുണ്ട് അവന്റെ കാലുകളിൽ ചുറ്റി, അവന്റെ തോളുകളിൽ ഷർട്ട് ഇരുകൈകളും മറയ്ക്കുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ആ വസ്ത്രങ്ങൾക്കകത്ത് നിന്ന് തെളിയുന്നു. അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ തടവി. അവളുടെ മുടി കട്ടിയുള്ളതും, കറുത്തതും, ഒരു ചെന്നായയുടെ രോമങ്ങൾ പോലെ തോന്നുന്നു.

“കരുണൻ ഇന്നുരാത്രി മടങ്ങിവരില്ലെന്നു തോന്നുന്നു,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദം കനത്തതായി, താഴ്ന്ന തോതിൽ. അത് പുറത്തേക്കുള്ള വാചകമല്ല, അവളിലേക്ക് നീളുന്ന ഒരു തന്തുവായിരുന്നു.

“വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ വൈകിയിരിക്കാം. പുലർച്ചയ്ക്കുമുൻപ് എത്തുമെന്നാണ് കരുതുന്നത്.”

“അതുവരെ നമ്മൾ രണ്ടുപേർ മാത്രം.”

രാധ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് സംശയമോ ഭയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, ആദിത്യന്റെ ഓരോ വാക്കും നിർദേശമായി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരാളുടെ അസ്വാഭാവികമായ ശാന്തതയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കറുത്ത കല്ലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. ആ നോട്ടം അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. അവൾ നിൽക്കുന്നത് അവന്റെ മുന്നിൽ, പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരം ഒരു ചോദ്യമായി നിലകൊണ്ടു - എന്തിന് ഇനി കാത്തുനിൽക്കണം?

“രാധേ.”

“പറയൂ, തമ്പുരാനേ.”

“ഞാൻ ഇവിടെ തമ്പുരാനല്ല.”

“എന്നാലും നിങ്ങൾ പറയുന്നത് ഞാൻ അനുസരിക്കും.”

മറുപടി വളരെ സ്വാഭാവികമായാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്. എന്നാൽ അതിൽ എന്തോ തെറ്റുണ്ടെന്ന് ആദിത്യന് തോന്നി. നേരത്തേ കാറിൽവച്ച് അവൾ തന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നു. തെറ്റായ നിർദേശം നൽകിയാൽ തടയുമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ സ്വതന്ത്രമായ ഉറപ്പ് അവളുടെ ശബ്ദത്തിലില്ല. അത് കേവലം അനുസരണയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു