Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ആദിത്യൻ വരാന്തയിലെത്തി.

“വണ്ടി ഓടിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ,” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.

“കഴിയും.”

“എന്റെ മകളെ കോളേജിൽ വിടണം. ഉടൻ തിരിച്ചുവരണം.”

“ശരി.”

ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ സംശയം ഉയർന്നു.

ഇന്ന് ആദ്യമായി കണ്ട ഒരാളോടൊപ്പം സ്വന്തം ഏകമകളെ അയയ്ക്കുകയാണോ?

അത് വിശ്വാസമല്ല.

അലക്ഷ്യമാണോ?

അതോ ഈ ഇല്ലത്തിൽ ഒരു സാധാരണ ഡ്രൈവർക്കു ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ലെന്ന അമിതവിശ്വാസമോ?

പടികളിൽ കാലടിശബ്ദം കേട്ടു.

ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അപർണ ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു.

ആധുനികരീതിയിൽ തുന്നിയ ചുരിദാർ. ഇളം പച്ചയും വെള്ളയും ചേർന്ന വസ്ത്രം. തോളിലൊരു പുസ്തകസഞ്ചി. നീണ്ട മുടി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു നിമിഷം ആദിത്യന് അവൾ ദേവി പ്രതിമയിൽ നിന്നിറങ്ങിവന്നതുപോലെ തോന്നി.

പക്ഷേ മുഖത്ത് ദേവിയുടെ കരുണയില്ല.

കടുപ്പം മാത്രം.

“പുതിയ ഡ്രൈവറാണോ?” അവൾ അച്ഛനോടു ചോദിച്ചു.

“അതെ. മാധവൻ.”

അപർണ ആദിത്യനെ തലമുതൽ കാലുവരെ ഒന്നു നോക്കി. പിന്നെ കാറിലേക്കു നടന്നു.

ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറന്നു.

അവൾ നന്ദിപറയാതെ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ കയറി.

യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

ആദ്യത്തെ പത്ത് നിമിഷം ആരും സംസാരിച്ചില്ല. ആദിത്യൻ വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദവും റോഡും ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ റിയർവ്യൂ കണ്ണാടിയിലൂടെ പിന്നിലേക്കു നോക്കി.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടുമുട്ടി.

അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ പച്ചകലർന്നവയായിരുന്നു.

അസാധാരണമായ തെളിച്ചം.

ആദിത്യൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചില്ല.

മുഖം കൂടുതൽ കടുപ്പിച്ച് പുറത്തേക്കു നോക്കി.

വലിയ തമ്പുരാട്ടി.

ആദിത്യൻ ചുണ്ടുകൾ മുന്നോട്ടുതള്ളി ചെറുതായി മുഖംചുളിച്ചു.

അത് കണ്ണാടിയിൽ പതിഞ്ഞെന്ന് വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്.

അപർണ വീണ്ടും അവനെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു തെളിച്ചം വന്നതുപോലെ തോന്നി.