Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

കൈകൂപ്പി.

“നന്ദി, തിരുമേനി.”

“താമസിക്കാൻ പിന്നിലെ ഡ്രൈവർമുറി ലഭിക്കും. ഭക്ഷണം അടുക്കളയിൽനിന്ന്.”

അപ്പോഴാണ് മുകളിലെ നിലയിൽനിന്ന് ഒരാൾ ഇറങ്ങിവന്നത്.

ഭൈരവൻ.

ഉയരമുള്ള ശരീരം. വിലയേറിയ വസ്ത്രം. മുഖത്ത് സ്ഥിരമായ അഹങ്കാരം.

മുറ്റത്ത് ഒരു കൗമാരക്കാരിയായ ജോലിക്കാരി ചൂലുകൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു. ഭൈരവൻ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. ചൂലിന്റെ അറ്റം അവന്റെ ചെരിപ്പിൽ തട്ടി.

“കണ്ണില്ലേ?”

അവൾ ഭയത്തോടെ തലകുനിച്ചു.

“ക്ഷമിക്കണം, തമ്പുരാനേ.”

ഭൈരവൻ അവളുടെ നിതംബത്തിൽ കൈകൾ വച്ചു ശക്തിയായി ഉടച്ചു. എന്നിട്ട് അവളുടെ വയറ്റിൽ പിടിച്ചു ശക്തിയായി തള്ളി. പെൺകുട്ടി നിലത്തുവീണു. കൈയിലെ ചൂൽ അകലേക്കു തെറിച്ചു.

വിക്രമൻ എല്ലാം കണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഭൈരവൻ മുറ്റത്ത് നിർത്തിയിരുന്ന മോട്ടോർസൈക്കിളിൽ കയറി. ആദിത്യനെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.

“പുതിയ ഡ്രൈവറാണോ?”

“അതെ,” കാര്യസ്ഥൻ പറഞ്ഞു.

“മോഷ്ടാവല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിക്കോ.”

അവൻ വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പൊടി ഉയർത്തി പുറത്തേക്കുപോയി.

ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് മാറ്റമുണ്ടായില്ല.

എന്നാൽ ഉള്ളിൽ ഒരു ചിന്ത ഉയർന്നു.

അച്ഛന്റെ മുന്നിൽത്തന്നെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഒറ്റയ്ക്കാകുമ്പോൾ ഇവൻ എങ്ങനെയായിരിക്കും?

മധ്യമകനായ മിഥുനെ അവൻ എവിടെയും കണ്ടില്ല.

ഗോപാലൻ നായർ അവനെ വാഹനപ്പുരയിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ കറുത്തനിറമുള്ള പഴയൊരു ബെൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ആദ്യം ഇത് കഴുകൂ.”

ആദിത്യൻ സഞ്ചി മാറ്റിവച്ച് ജോലിക്കിറങ്ങി. വാഹനത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും ശ്രദ്ധിച്ചു. പുറമേ പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും എഞ്ചിൻ നന്നായി പരിപാലിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നിലെ വലതുവശത്ത് പുതിയൊരു ചുരണ്ടൽ. അകത്തെ സീറ്റിൽ വുൾഫ്സ്ബേൻ പോലൊരു ഗന്ധമുണ്ടാകേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇല്ലത്തിന്റെ മറ കാരണം ഒന്നും തിരിച്ചറിയാനായില്ല.

കാർ കഴുകിത്തീർക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ ഓടിവന്നു.

“മാധവാ, വിക്രമൻ തമ്പുരാൻ വിളിക്കുന്നു.”