Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

വായുവിൽ സ്വാഭാവികതയില്ല. കാറ്റ് ഇലകളെ ഇളക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ ഗന്ധമില്ല. മുറ്റത്ത് മണ്ണുണ്ട്. എങ്കിലും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല.

കരുണൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.

ആ സ്ഥലം ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗത്തെ വിഴുങ്ങുന്നു.

മുറ്റത്തിന്റെ അരികിൽ ഒരാൾ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.

“ആരാണ്?”

“മാധവൻ.”

“എന്തു വേണം?”

“ഡ്രൈവറെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് കേട്ടു.”

അയാൾ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ കാര്യസ്ഥനാണെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി. പേര് ഗോപാലൻ നായർ.

“ആരാണു പറഞ്ഞത്?”

“ചന്തയിൽ കേട്ടതാണ്.”

“മുമ്പ് വണ്ടിയോടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

“എവിടെ?”

മാധവനായി പഠിച്ച കഥ ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. കാര്യസ്ഥൻ ഇടയ്ക്കിടെ സംശയത്തോടെ നോക്കിയെങ്കിലും വലിയ പൊരുത്തക്കേടൊന്നും കണ്ടെത്തിയില്ല.

“വരൂ.”

അയാൾ ആദിത്യനെ ഉള്ളിലെ വരാന്തയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.

വിക്രമൻ അവിടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അറുപതിനോടടുത്ത പ്രായം. തടിച്ച ശരീരം. വെളുത്ത മുണ്ടും ഷർട്ടും. കണ്ണുകളിൽ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നോട്ടം മൂർച്ചയുള്ളതായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ കൈകൂപ്പി.

“പേര്?”

“മാധവൻ.”

“ബ്രാഹ്മണനാണോ?”

“അതെ.”

“എന്നിട്ടും ഡ്രൈവറുടെ ജോലി?”

“വിശപ്പിനു ജാതിയില്ലല്ലോ, തിരുമേനി.”

വിക്രമന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം കൗതുകം തെളിഞ്ഞു.

“വിദേശകാർ ഓടിക്കുമോ?”

“ഓടിക്കും.”

“മെഴ്‌സിഡീസ്?”

“മോഡൽ അനുസരിച്ച് ഗിയറിന്റെ സ്വഭാവം മാറാം. പക്ഷേ ഓടിക്കാൻ കഴിയും.”

“ബി.എം.ഡബ്ല്യു?”

“കഴിയും.”

“അംബാസഡർ?”

“അതും.”

“അറ്റകുറ്റപ്പണി?”

“വലിയ തകരാറുകൾ മാറ്റാൻ അറിയില്ല. പക്ഷേ എഞ്ചിൻ ശബ്ദത്തിലെ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാം. ടയർ, പ്ലഗ്, ബെൽറ്റ്, ഫ്യൂസ് പോലുള്ള ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാം.”

വിക്രമൻ വീണ്ടും കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. കടം. മരിച്ച അച്ഛൻ. നഷ്ടപ്പെട്ട വീട്. മുൻജോലി. ഓരോ ചോദ്യത്തിനും ആദിത്യൻ തയ്യാറാക്കിയ മറുപടി നൽകി.

അവസാനം വിക്രമൻ കാര്യസ്ഥനെ നോക്കി.

“ഒരു മാസം നോക്കാം.”

ആദിത്യൻ