Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

കണക്കാക്കാനാവില്ല.

അകത്തെ ആളുകളുടെ നീക്കങ്ങൾ കണ്ടെത്താനാവില്ല.

“അപ്പോൾ വേറെ വഴിയില്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“വേറെ വഴിയുണ്ട്,” രാധ പറഞ്ഞു. “അകത്തുകയറാതിരിക്കുക.”

“അത് വഴിയല്ല.”

“അപകടം മനസ്സിലാക്കാതെ കയറുന്നത് ആത്മഹത്യയായേക്കാം.”

“അതുകൊണ്ടാണ് മാധവൻ പോകുന്നത്. ആദിത്യനല്ല.”

കരുണൻ മേശയുടെ അരികിൽ കൈവച്ചു.

“ഇപ്പോൾ അവിടെ ഡ്രൈവറുടെ ഒഴിവുണ്ട്. നാളെ വേറൊരാളെ നിയമിച്ചാൽ ഈ അവസരം നഷ്ടപ്പെടും.”

“അതെ.”

അന്ന് രാത്രി മൂവരും മാറിമാറി കാവലിരുന്നു. തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിനുചുറ്റുമുള്ള അസ്വാഭാവികമായ ശൂന്യതയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തെങ്കിലും പുതിയൊരു ഉത്തരവും ലഭിച്ചില്ല.

പുലർച്ചെ മഴ മാറിയിരുന്നു.

കിഴക്കൻ ആകാശത്ത് മങ്ങിയ ചുവപ്പുനിറം പടർന്നപ്പോൾ ആദിത്യൻ മാധവനായി മാറി.

പഴകിയ വസ്ത്രം.

തോളിൽ തുണിസഞ്ചി.

കൈയിൽ വ്യാജരേഖകൾ.

മുഖത്ത് ക്ഷീണം.

നടപ്പിൽ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടെങ്കിലും അധികാരമില്ല.

കരുണൻ അവനെ പ്രധാനവഴിക്കടുത്തിറക്കി. രാധ സുരക്ഷിതവീട്ടിൽ തുടർന്നു.

“ഇല്ലത്തിന്റെ മറയ്ക്കകത്തു കടന്നശേഷം ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ ഗന്ധം കിട്ടാതാകാം,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരികെ വരേണ്ട സമയം നിശ്ചയിക്കരുത്.”

“മൂന്നുദിവസത്തിനുള്ളിൽ ഒരു സന്ദേശവും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ?”

“അപ്പോൾ പടിപ്പുരയ്ക്കകത്തേക്കു വരരുത്. ആദ്യം പുറത്തുള്ള നീക്കങ്ങൾ പരിശോധിക്കുക.”

കരുണൻ തലയാട്ടി.

ആദിത്യൻ നടന്നുതുടങ്ങി.

പാത ഇരുവശത്തും കൃഷിഭൂമിയിലൂടെ നീണ്ടു. ഇടയ്ക്കിടെ കാളവണ്ടികളും തൊഴിലാളികളും കടന്നുപോയി. ആരും അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പടിപ്പുര കാണാനായി.

പുതുശ്ശേരിയെക്കാൾ ചെറുതായിരുന്നു. എന്നാൽ നിർമ്മിതിയിൽ മറ്റൊരു തരത്തിലുള്ള ഗാംഭീര്യം. ഉയർന്ന കൽമതിൽ. ഇരുണ്ട മരവാതിൽ. അതിനു മുകളിൽ പഴയൊരു ചിഹ്നം.

പരസ്പരം മുറിച്ചുകടക്കുന്ന മൂന്ന് വൃത്തങ്ങൾ.

ആദിത്യൻ പടിപ്പുര കടന്ന നിമിഷം എന്തോ മാറിയതായി അനുഭവപ്പെട്ടു.

ശബ്ദങ്ങൾ മങ്ങിയില്ല.

കാഴ്ചയ്ക്കു വ്യത്യാസമില്ല.

എന്നാൽ