Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ഗന്ധം ലഭിക്കും. ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണ്. പുല്ല്. മരങ്ങൾ. വഴിയിലൂടെ പോയ മനുഷ്യർ. പക്ഷേ പടിപ്പുരയുടെ അതിർത്തിയിലെത്തുമ്പോൾ എല്ലാം അവസാനിക്കും.”

“അവിടെനിന്ന് ഗന്ധമൊന്നും പുറത്തേക്കു വരാത്തതാണോ?”

“അതുമാത്രമല്ല. അകത്തേക്കു നോക്കുമ്പോൾ അവിടെയുള്ള മണ്ണിന്റെയോ മരത്തിന്റെയോ സ്വാഭാവികഗന്ധംപോലും തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല. കണ്ണുകൊണ്ട് ആളുകൾ നടക്കുന്നത് കാണാം. പക്ഷേ ഗന്ധത്തിൽ അവർ നിലവിലില്ല.”

ആദിത്യൻ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്കു നോക്കി.

“ലൂപിൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ തടയുന്ന എന്തെങ്കിലും ഔഷധമാകുമോ?”

രാധ തലയാട്ടി.

“ഗന്ധം മറയ്ക്കാൻ ഔഷധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാം. ചന്ദ്രദമനിയുടെ നേർത്ത ലേപനംപോലും ചില ഗന്ധങ്ങളെ കലക്കാം. പക്ഷേ ഒരു വലിയ ഇല്ലത്തെയും അതിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും ഇങ്ങനെ പൂർണമായി മറയ്ക്കാനാവില്ല.”

“അപ്പോൾ മന്ത്രപ്രയോഗം.”

“അല്ലെങ്കിൽ വളയുടെ ശക്തി,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.

മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദതയായി.

നീലവള.

കാലത്തിന്റെ ശക്തി.

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ആ പേര് ഉയർന്നു.

“കാലത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് ഗന്ധവുമായി എന്തു ബന്ധം?”

“നമുക്ക് പൂർണമായി അറിയില്ല,” രാധ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽനിന്നു വേർതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ? നമ്മൾ കാണുന്നത് വർത്തമാനമാണെങ്കിലും മറ്റു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്നത് ശൂന്യതയായിരിക്കാം.”

“അല്ലെങ്കിൽ സ്ഥലം തന്നെ മറ്റൊരു സമയപാളിക്കുള്ളിലായിരിക്കാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

കരുണൻ അവനെ നോക്കി.

“സാധ്യതയുണ്ട്.”

“അവരുടെ സംരക്ഷണം ലൂപിനുകളെ പ്രത്യേകം ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാകാമോ?”

“അതും സാധ്യതയാണ്. എനിക്ക് ഒന്നും മണക്കാനായില്ല എന്നതുകൊണ്ട് അകത്തുള്ളവർ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല. ആ മറയുടെ സൃഷ്ടാവിന് പുറത്തുനിന്ന് അന്വേഷിക്കുന്ന ലൂപിന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയാമായിരിക്കാം.”

ആദിത്യൻ മേശപ്പുറത്തെ ഭൂപടത്തിലേക്കു നോക്കി.

തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം വലിയൊരു ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗംപോലെ അതിൽ കിടന്നു.

പുറത്തുനിന്ന് നിരീക്ഷിച്ചാൽ ഒന്നും ലഭിക്കില്ല.

ഗന്ധം പിന്തുടരാനാവില്ല.

കാവൽക്കാരുടെ സ്വഭാവം