Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

തരരുത്. തിരികെ വരാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും എന്നു പറയൂ.

സാവിത്രിയുടെ കൈകൾ തലയിൽ.

നിന്റെ ശക്തി മറ്റുള്ളവരുടെ ഭയമാകാതെ നോക്കണം.

നന്ദനയുടെ മുഖം.

നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ കളരിയിൽ സമാധാനമായിരിക്കും.

അവരെല്ലാം കൊല്ലപ്പെട്ടോ ?

താൻ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിൽ പോയതുകൊണ്ടാണോ?

സ്വന്തം അപ്രത്യക്ഷത പുതുശ്ശേരിയെ സംരക്ഷണമില്ലാത്തതാക്കിയോ?

കറുത്തയും വെളുത്തയും വളകൾ തന്നോടൊപ്പം ഭാവിയിലേക്കു വന്നപ്പോൾ കുടുംബം വളധാരകരില്ലാതെ പോയി.

മഞ്ഞവള പള്ളിമേടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അത് ആരെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കിയോ?

അപർണ?

വിക്രമൻ?

മിഥുൻ?

അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ?

“ആദിത്യൻ ചേട്ടാ.”

അനന്തുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ തല ഉയർത്തി.

“നിങ്ങൾ കരയുവാണോ?”

ആദിത്യൻ കവിളിൽ കൈവച്ചു.

കണ്ണുനീർ.

അത് എപ്പോൾ പുറത്തുവന്നെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല.

“അവർ എന്റെ കുടുംബമാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.

അനന്തു സ്ക്രീനിലേക്കു നോക്കി.

“പക്ഷേ ഇത് ഇരുപത്തിയഞ്ചു വർഷം മുൻപല്ലേ?”

“എനിക്ക്…”

സത്യം എങ്ങനെ പറയണം?

“ഞാൻ വളരെ ദൂരെയുള്ള സ്ഥലത്തുനിന്നാണ് വന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

“പറഞ്ഞു.”

“ദൂരം സ്ഥലത്തിൽ മാത്രമല്ല.”

അനന്തു മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.

“ഞാൻ പഴയ കാലത്തുനിന്നാണ് വന്നത്.”

ബാലന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.

“ടൈം ട്രാവലോ?”

“അതെ.”

“എത്ര പഴയത്?”

ആദിത്യൻ സ്വന്തം കാലം പറഞ്ഞു.

അനന്തു വിരലുകളിൽ കണക്കുകൂട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് ഫോണിലെ ഉപകരണം ഉപയോഗിച്ച് വർഷങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം നോക്കി.

“ഇത്രയും വർഷമോ?”

“അതെ.”

“അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു മൊബൈൽ അറിയാത്തത് ശരിയാണ്.”

“അതെ.”

“നിങ്ങൾ തമാശ പറയുകയല്ലേ?”

ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കി.

അനന്തുവിന് ആദ്യം വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ മട്ടുപ്പാവിൽ അപ്രത്യക്ഷനായത് സ്വന്തം കണ്ണാൽ കണ്ടിരുന്നു. രക്തംപുരണ്ട ശരീരം. പരിചയമില്ലാത്ത സാങ്കേതികവിദ്യയോടുള്ള യഥാർഥ അമ്പരപ്പ്.