Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

ഇന്നും ഭയമുണ്ടാകാം. തെക്കേടത്ത് കുടുംബം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടാകാം.

അവൻ ഇല്ലത്തിലേക്കു വീണ്ടും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ശവകുടീരമായി അത് നിലകൊള്ളുന്നു.

അപർണയുടെ നീലവള തന്നെ ഭാവിയിലേക്കു തള്ളിയ നിമിഷം കഴിഞ്ഞകാലത്ത് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?

അവൾ വിക്രമനെ രക്ഷിച്ചോ?

ദേവകി ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടോ?

ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം തിരികെ വെച്ച് അവനെ ഉയിർപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞോ?

മിഥുൻ എവിടെയായിരുന്നു?

പുതുശ്ശേരിയെ ആക്രമിച്ചത് അവർ തന്നെയോ?

തന്റെ അഭാവം കാരണം സംഭവിച്ച ദുരന്തമാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാനാവുമോ?

ആദിത്യന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു.

അവൻ തകർന്ന പടിപ്പുരയുടെ കൽത്തൂണിൽ കൈവച്ചു.

ശരീരം അതിന്റെ അരികിലേക്കു ചാഞ്ഞു.

കൊച്ചിയിൽനിന്നു ഇത്ര ദൂരം ഓടിയതിന്റെ ക്ഷീണം ഇപ്പോൾ ഒരുമിച്ച് തിരിച്ചെത്തി. പേശികളിൽ തീപിടിച്ചതുപോലെ. നെഞ്ചിൽ അമിതമിടിപ്പ്. ശ്വാസം ഉൾക്കൊള്ളുമ്പോൾ വേദന.

വെളുത്ത വള ശരീരത്തെ തകരാൻ അനുവദിക്കാതെ പിടിച്ചുനിർത്തി.

കറുത്ത വള മനസ്സിലെ പ്രളയത്തെ ചിട്ടപ്പെടുത്തി.

ദുഃഖം.

കുറ്റബോധം.

കോപം.

ഭയം.

ഓരോ വികാരവും വേർതിരിച്ചു.

എന്നിട്ടും കണ്ണുനീർ തടഞ്ഞില്ല.

ആദിത്യൻ തൂണിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി.

മുഖം കൈകളിലൊളിപ്പിച്ചു.

താൻ ഇല്ലാതായിരുന്ന പതിറ്റാണ്ടുകൾ ഈ ഭൂമിയിൽ യഥാർഥമായി കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. ആളുകൾ ജനിച്ചു. വളർന്നു. മരിച്ചു. ഗ്രാമങ്ങൾ നഗരങ്ങളായി. വയലുകൾ കെട്ടിടങ്ങളായി. തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മരണം പഴയ പത്രത്തിലെ ഒരു തീരാത്ത കേസ് മാത്രമായി.

പക്ഷേ ആദിത്യന് അവരെ അവസാനമായി കണ്ടത് ഇന്നലെയാണ്.

അഞ്ജനയുടെ ആലിംഗനത്തിലെ ചൂട് ഇപ്പോഴും ശരീരത്തിൽ ഓർമയുണ്ട്.

സുമലതയുടെ ചന്ദനം നെറ്റിയിൽ സ്പർശിച്ച അനുഭവം.

സാവിത്രിയുടെ അനുഗ്രഹം.

നന്ദനയുടെ അവസാനത്തെ പരിഹാസം.

ഇവിടെ ലോകത്തിന് അവർ പതിറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള മരിച്ചവർ.

ആദിത്യന് അവർ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മുൻപ്