Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

മേൽക്കൂരകളിലൂടെ അനന്തുവിന്റെ താമസസ്ഥലത്തെത്തി.

മട്ടുപ്പാവിൽ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ സിമന്റിൽ പുതിയ വിള്ളലുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ വേഗം നിയന്ത്രിച്ചു.

അനന്തു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആദിത്യൻ അവന്റെ അച്ഛന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പഴയ സ്ഥാനത്ത് ഉണക്കാനിട്ടു. കഴുകിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും തന്റെ ശരീരത്തിലെ രക്തം അവയിൽ പറ്റാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പാന്റ്സിന്റെ മുട്ടിൽ ചെറിയൊരു പൊടിപ്പാട് മാത്രം.

താൻ എടുത്തത് ആരെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ മുൻപത്തെ നിലയിൽ ക്രമപ്പെടുത്തി.

അതിനുശേഷം വാതിലിലൂടെ രണ്ടു നില താഴേക്കിറങ്ങി.

അനന്തുവിന്റെ വീട്ടുവാതിലിൽ മുട്ടി.

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറന്നു.

ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം അനന്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

“നീ വന്നോ?”

“അഞ്ചരക്ക് മുൻപ് വരുമെന്ന് വാക്കു നൽകിയില്ലേ?”

“ഇത്ര പെട്ടെന്നോ?”

അവൻ ആദിത്യന്റെ പിന്നിലേക്കു നോക്കി. മറ്റാരെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതുപോലെ.

“നീ ശരിക്കും അവിടെ പോയോ ?”

ആദിത്യൻ ഫോൺ നീട്ടി.

“ഭൂപടത്തിൽ നോക്കൂ.”

അനന്തു ഉടൻ ഫോൺ വാങ്ങി. യാത്രാചരിത്രം പരിശോധിക്കാനുള്ള മാർഗം അവന് അറിയാമായിരുന്നു. സ്ക്രീനിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ വായ് തുറന്നു.

“നീ അവിടെ എത്തി!”

“എത്തി.”

“പിന്നെ തിരികെവന്നു!”

“അതെ.”

“അരമണിക്കൂർകൊണ്ട്?”

“പോകാൻ അത്രയെടുത്തു. തിരികെ വരാൻ കുറച്ചുകൂടി.”

“കാർ ഇല്ലാതെ?”

“ഓടി.”

അനന്തു ആദിത്യന്റെ കാലുകളിലേക്കു നോക്കി.

“നീ വിമാനംപോലെ പറന്നല്ലോ.”

“ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞില്ലേ, പറക്കുന്നതല്ലെന്ന്.”

“മുകളിൽനിന്ന് താഴേക്കു ചാടിയപ്പോൾ പറന്നതുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“വലിയൊരു ചാട്ടം.”

“എനിക്കും പഠിപ്പിക്കണം.”

“അതിനു കഴിയില്ല.”

“നീ വാക്കു പറഞ്ഞു.”

“എപ്പോൾ?”

“വലിയ മാജിക് കാണിക്കാമെന്ന്.”

“കാണിച്ചല്ലോ.”

“എന്നാൽ ഇപ്പൊ പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് പറയണം.”

“ഇല്ല.”

അനന്തു മുഖം ചുളിച്ചു.

ആദിത്യൻ സഞ്ചിയിൽനിന്ന് ചോക്ലേറ്റ് എടുത്തു.

“ഇത് നിനക്കാണ്.”

അനന്തുവിന്റെ മുഖത്തെ