Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

“ശരിക്കും?”

“ശരിക്കും.”

“എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”

“തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക്.”

“ഇന്നുതന്നെയോ?”

“അതെ.”

“ആ മാധവൻ അങ്കിൾ വാംപയറാണോ എന്ന് നോക്കാനോ ?”

“അതും.”

“അയാളെ കൊല്ലരുത്.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“ആ കുട്ടികൾ കരയും.”

ആദിത്യന് മറുപടി നൽകാനായില്ല.

അനന്തു വളരെ ലളിതമായാണ് പറഞ്ഞത്.

അച്ഛൻ മരിച്ചാൽ കുട്ടികൾ കരയും.

മഹാദേവൻ മരിച്ചപ്പോൾ താനും കരഞ്ഞിരുന്നു.

ഹരിദേവന്റെ ഭാര്യ കരഞ്ഞിരുന്നു.

ഭൈരവൻ മരിച്ചപ്പോൾ അപർണയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

വിക്രമൻ മകന്റെ ഹൃദയം തന്റെ കൈയിൽ കണ്ടപ്പോൾ പിതാവിന്റെ വേദനയാണ് ആദ്യം പുറത്തുവന്നത്.

ശത്രുക്കൾക്കും കുടുംബമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് അവരുടെ കുറ്റം ഇല്ലാതാകില്ല.

പക്ഷേ കൊലയുടെ വില കൂടുതൽ സങ്കീർണമാകും.

ആദിത്യൻ അനന്തുവിന്റെ തലയിൽ കൈവച്ചു.

“ഞാൻ ആദ്യം സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.”

“വാക്കാണോ?”

“വാക്കാണ്.”

അത് പൂർണമായ വാഗ്ദാനമല്ല.

അപകടം വന്നാൽ സ്വയം സംരക്ഷിക്കണം.

എങ്കിലും കൊല ആദ്യമാർഗമാകില്ലെന്ന ഉറപ്പ്.

ആദിത്യൻ വീട്ടിൽനിന്നിറങ്ങി.

ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ഫോൺ വേണം.

അനന്തുവിന്റെ ഉപകരണം വീണ്ടും കടം ചോദിക്കാൻ പാടില്ല. തിരുവനന്തപുരത്തേക്കുള്ള വഴി, വിവരശേഖരണം, ബന്ധപ്പെടൽ എല്ലാം അതിനാവശ്യമാണ്.

അനന്തു അടുത്തുള്ള വലിയ വ്യാപാരകേന്ദ്രത്തിന്റെ സ്ഥാനം കാണിച്ചുതന്നു. അവിടെ ഫോൺ വാങ്ങാമെന്ന് പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ നടന്ന് അവിടെത്തി.

ചില്ലും പ്രകാശവും സംഗീതവുമുള്ള വലിയ കെട്ടിടം. അനവധി കടകൾ. ഓരോ നിലയിലേക്കും ആളുകളെ സ്വയം കൊണ്ടുപോകുന്ന ചലിക്കുന്ന പടികൾ.

ആദിത്യൻ അതിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

പടികൾ സ്വയം മുകളിലേക്കുയരുന്നു.

ആൾക്കാർ അതിനുമുകളിൽ നിൽക്കുന്നു.

ഒരു നിമിഷം അത് ചെറിയൊരു മന്ത്രയന്ത്രംപോലെ തോന്നി.

അടുത്തുനിന്ന കുട്ടികൾ എളുപ്പത്തിൽ കയറിയത് കണ്ടശേഷം അവനും കാലുവച്ചു. ശരീരത്തിന്റെ തുലനം മാറിയപ്പോൾ