Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

തെറ്റല്ല. കൊല്ലണം.

സൂര്യൻ പൂർണമായി മറയുന്നതുവരെ ആദിത്യൻ കാത്തിരുന്നു.

വീടിന്റെ ജനാലകളിൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു.

കാവൽക്കാർ രാത്രിക്രമത്തിലേക്കു മാറി.

ആദിത്യൻ വൃക്ഷത്തിൽനിന്നിറങ്ങി.

വെളുത്ത വള പാൽനിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.

ആദ്യത്തെ കാവൽക്കാരൻ പിന്നിലെ മതിലിനരികിലായിരുന്നു.

അവൻ ഒറ്റയ്ക്കു നടന്നു.

ആദിത്യൻ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ചെറിയൊരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.

കാവൽക്കാരൻ ഉടൻ നിന്നു.

തല തിരിയുന്നതിനു മുൻപ് മൂക്ക് ഉയർന്നു.

ഗന്ധം തേടി.

ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല.

അവൻ ആയുധം തയ്യാറാക്കി ശബ്ദമുണ്ടായ ഭാഗത്തേക്കു നടന്നു.

ആദിത്യൻ മരത്തിന്റെ മറവിൽ കാത്തിരുന്നു.

കാവൽക്കാരൻ അടുത്തെത്തിയ നിമിഷം വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തിയിൽ മുന്നോട്ടുനീങ്ങി.

അവന്റെ കൈ കാവൽക്കാരന്റെ വായ് മൂടി. മറ്റേ കൈ കഴുത്തിനു പിന്നിലെ നാഡീകേന്ദ്രത്തിൽ അമർന്നു.

ലൂപിന്റെ ശരീരം ഉടൻ പ്രതികരിച്ചു.

പേശികൾ വീതി കൂട്ടി.

വിരലുകളിൽ നഖങ്ങൾ നീളാൻ തുടങ്ങി.

ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയുടെ നിർദേശം ശരീരത്തിലേക്കു തള്ളി.

നിശ്ചലമാകൂ.

നാഡികൾ പ്രതികരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ലൂപിൻ ശക്തിയായി പിന്നോട്ടുതള്ളി. സാധാരണ മനുഷ്യനെക്കാൾ പലമടങ്ങ് ശക്തി. ആദിത്യന്റെ കാൽ മണ്ണിൽ വരയിട്ടു.

പക്ഷേ വെളുത്ത വളയുടെ നിയന്ത്രണം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്കു കടന്നു.

തോളിലെ പേശികൾ അയഞ്ഞു.

കാലുകൾ തളർന്നു.

കറുത്ത വളയിലൂടെ ആദിത്യൻ ഒറ്റനിർദേശം നൽകി.

ഉറങ്ങൂ.

കാവൽക്കാരന്റെ പ്രതിരോധം നിമിഷങ്ങൾക്കകം മങ്ങി.

ശരീരം തളർന്നു.

ആദിത്യൻ അവനെ നിലത്തു വീഴാൻ അനുവദിക്കാതെ പിടിച്ചു. മതിലിനരികിലെ കട്ടിയുള്ള കുറ്റിച്ചെടികളുടെ പിന്നിൽ കിടത്തി.

ശ്വാസമുണ്ട്.

ഹൃദയമിടിപ്പുണ്ട്.

പക്ഷേ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ ഉണരില്ല.

ആദ്യത്തെയാൾ.

പോരാട്ടമില്ലാതെ.

മരണമില്ലാതെ.

രണ്ടാമത്തെയാൾ പിന്നിലെ തോട്ടത്തിലൂടെ വരികയായിരുന്നു.

സഹകാവൽക്കാരന്റെ ഗന്ധം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചതായി തോന്നി. ചുവടുകൾ മന്ദമായി.