Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

എന്തു നടക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലായിട്ടില്ല.

ആദിത്യൻ പിന്നിലെത്തി. ആക്രമിക്കാതെ കറുത്ത വളയുടെ നിർദേശം നൽകി.

തിരിഞ്ഞുനോക്കരുത്. ആയുധം താഴെയിടുക.

യുവാവ് നിശ്ചലമായി.

പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

വിരലുകൾ മുറുകി.

ആദിത്യൻ വീണ്ടും നിർദേശം ശക്തമാക്കി.

ഇവിടെ ഭീഷണി ഇല്ല. താഴെയിരിക്കുക.

അവൻ പതുക്കെ മുട്ടുകുത്തി.

വെളുത്ത വള കഴുത്തിലെ പേശികളെ ശാന്തമാക്കി.

ആദിത്യൻ അവനെ പിടിച്ച് സുരക്ഷിതമായി നിലത്തു കിടത്തി.

ഏഴാമൻ.

അവസാനത്തെ കാവൽക്കാരൻ പരിസരക്രമത്തിന്റെ മേധാവിയായിരുന്നു.

മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി അപ്രത്യക്ഷമായ കൂട്ടുകാരെ തേടി ഒറ്റയ്ക്കു വന്നില്ല. വീട്ടിനകത്തുള്ള സഹായസംഘത്തെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

നിയന്ത്രണമുറി പ്രതികരിക്കുന്നില്ല.

ഫോൺബന്ധം തടസ്സപ്പെട്ടു.

അവൻ നേരെ മാധവന്റെ മുറിയിലേക്കു പോകാൻ തിരിഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം പരസ്പരം നോക്കി.

കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാനുഷികബോധം വ്യക്തമായിരുന്നു.

“നീ ആരാണ്?”

“മാധവനോട് സംസാരിക്കണം.”

“ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ വരുന്നവർ ആദ്യം കാവൽക്കാരെ ബോധരഹിതരാക്കാറില്ല.”

“ആരും മരിച്ചിട്ടില്ല.”

അയാൾ ആദിത്യന്റെ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി.

കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം കണ്ടു.

മുഖം മാറി.

“പുതുശ്ശേരി.”

ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത ഉയർന്നു.

“എന്നെ അറിയാമോ?”

“നിന്നെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.”

“ആരിൽനിന്ന്?”

മറുപടി പറയാതെ അയാൾ ആക്രമിച്ചു.

മനുഷ്യരൂപത്തിൽ തന്നെയെങ്കിലും വേഗം അസാധാരണമായിരുന്നു. ആദിത്യന്റെ മുഖത്തേക്കു ആദ്യപ്രഹരം. പിന്നെ വയറ്റിലേക്ക്.

ആദിത്യൻ രണ്ടും തടഞ്ഞു.

അയാൾ അകലം പാലിച്ചു.

വെറും ശക്തിയല്ല. കളരിയിലോ മറ്റൊരു യുദ്ധകലയിൽ പരിശീലനം നേടിയ ശരീരഭാഷ.

“ആരാണ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയത്?” ആദിത്യൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“നീ വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല.”

“അത് എനിക്കറിയാം. എന്നിട്ടും വന്നു.”

കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിൽ മഞ്ഞപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.

രൂപാന്തരം പതുക്കെ ആരംഭിച്ചു.

തോളുകൾ വീതി കൂട്ടി.

നഖങ്ങൾ